Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za nieuzupełnienie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne zgłoszenia przewozu SENT.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła skarżąca spółka.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z [...] października 2020 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 29 października 2020 r.
Zaskarżonym postanowieniem WSA w Olsztynie, po stwierdzeniu, że pełnomocnik strony skarżącej w zakreślonym terminie 7 dni, który upłynął w 5 listopada 2020 r. nie nadesłał żądanych informacji, odrzucił skargę i zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności.
Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dodać należy, że powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powodowałoby niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu.
W rozpoznawanej sprawie, przed WSA pełnomocnik reprezentujący skarżącą nie złożył prawidłowego (kompletnego) dokumentu pełnomocnictwa, a skoro ten brak skargi nie został uzupełniony na wezwanie Sądu w wyznaczonym terminie, to skarga musiała być odrzucona na podstawie prawidłowo zastosowanego przez Sąd art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a uiszczony od niej wpis zwrócony na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto, wbrew stanowisku strony skarżącej, w aktach postępowania administracyjnego brak było wyciągu z KRS wskazującego na skład zarządu spółki. Złożenie dopiero wraz zażaleniem informacji odpowiadającej odpisowi z KRS nie może przynieść oczekiwanego przez stronę skutku, ponieważ termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.