Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 października 2020 r., odrzucił skargę P. S. na decyzję Głównego lnspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oraz zwrócił stronie uiszczony w związku z wniesioną skargą wpis.
Sąd I instancji wskazał, że wymieniona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2020 r.
P. S., pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r., nadanym w tym samym dniu w Urzędzie Pocztowym w K. wniósł skargę na wymienione rozstrzygnięcie.
W takim stanie sprawy Sąd I instancji stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu.
P. S. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym i nieprawidłowym przyjęciu, że skarga skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].06.2020 r. została wysłana w urzędzie pocztowym UP K. 1 po upływie 30 dniowego terminu do jej złożenia, tj. dnia 17 sierpnia 2020 r., co w konsekwencji doprowadziło do jej odrzucenia przez WSA w Warszawie, podczas gdy skarga do WSA w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r., została nadana za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w urzędzie pocztowym UP K. w przepisanym prawem terminie, bowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. została doręczona do skarżącego w dniu 19 lipca 2020 r., a nie 13 lipca 2020 r., jak błędnie zostało odczytane z pocztowego potwierdzenia odbioru.
Podnosząc ten zarzut strona wniosła o dopuszczenie dowodu z kopii koperty, w której była doręczona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r., z adnotacją daty odbioru w dniu 19 lipca 2020 r., dokonana przez pracownika skarżącego p. K. Sz. - celem wykazania faktu daty odbioru pisma przez pracownika skarżącego, zachowania ustawowego terminu wymaganego do wniesienia skargi do WSA na decyzję organu oraz kopii nadania skargi do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 17 sierpnia 2020 r. - celem wykazania faktu zachowania ustawowego terminu wymaganego do złożenia skargi do WSA na decyzję organu.
Strona wniosła również o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem jego argumentacja nie podważą prawidłowości oceny jakiej dokonał Sąd I instancji.
Mając na uwadze treść motywów ległych u podstaw objętego zażaleniem postanowienia oraz zarzutu zażalenia wraz z jego argumentacją i załączonymi do niego dowodami, stwierdzić należy, że istota sporu sprowadza się do ustalenia prawidłowości lub błędności daty, w jakiej doręczono skarżącemu decyzję Głównego lnspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r.
Skarżący podnosi, wskazując na adnotację poczynioną przez jego pracownika na kopercie zawierającą powołaną decyzję, że dniem doręczenia mu rozstrzygnięcia GITD był dzień 19 lipca 2020 r.
Przyjętą przez Sąd I instancji datą doręczenia stronie decyzji był natomiast dzień 13 lipca 2020 r.
Dokonując analizy dokumentów przedmiotowej sprawy, przede wszystkim zaś zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej powołaną decyzję, wyjaśnień organu złożonych na wezwanie Sądu oraz dokumentów przedłożonych przez stronę wraz z zażaleniem, rację przyznać należy Sądowi I instancji, który uznał, jak już wskazano, że decyzja Głównego lnspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r., została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2020 r.
Jak klarownie wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej powołaną decyzję, jej odbiór miał miejsce w dniu 13 lipca 2020 r. przez osobę uprawnioną – K. Sz. pracownika w firmie skarżącego, jak podaje sama strona w motywach zażalenia.
Okoliczność ta została potwierdzona przez organ w piśmie z dnia 6 października 2020 r., w którym wyjaśniono, że "decyzja została doręczona w dniu 13 lipca 2020 r. (co potwierdza znajdujące się w przesłanych do tut. Sądu aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru). Jednocześnie wyjaśnia, że w odpowiedzi na skargę data doręczenia decyzji została błędnie wskazana.".
Strona skarżąca nieskutecznie podważą te ustalenia powołując się na adnotację umieszczoną przez pracownika firmy skarżącego na kopercie zawierającej decyzję. Zauważyć należy, że wpisana tam data – "19.07" nie została opatrzona jakąkolwiek inną informacją mogącą wskazać na czynność, z jaka związana była tą adnotacja i kto ją umieścił na kopercie przesyłki. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że adnotacja ta była w swojej istocie datą, w której strona odebrała (doręczono jej) przesyłkę zawierającą rozstrzygnięcie organu.
W takim stanie sprawy, stwierdzając niewadliwość ustaleń Sądu I instancji w zakresie daty doręczenia skarżącemu decyzji Głównego lnspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r., uznać należy prawidłowość stwierdzenia, że skarga wniesiona na tą decyzję, wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., w szczególności gdy niesporna była data i sposób wniesienia skargi przez stronę - jej nadania do organu w dniu 17 sierpnia 2020 r., w Urzędzie Pocztowym w K..
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.