Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., postanowieniem objętym zażaleniem, odrzucił zażalenie W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 13 maja 2014 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd wskazał, że przesyłkę zawierającą odpis postanowienia z dnia 13 maja 2014 r. z uzasadnieniem, wobec nieskutecznego doręczenia w miejscu zamieszkania skarżącego, złożono 21 maja 2014 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącemu w skrzynce do doręczenia korespondencji. Powtórnie uczyniono to w dniu 29 maja 2014 r. Czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) upłynął 4 czerwca 2014 r. Zdaniem Sądu doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym (5 czerwca 2014 r.) nie ma i nie może mieć, w ocenie Sądu, żadnego znaczenia dla liczenia terminu według art. 73 p.p.s.a. W konsekwencji ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia, był dzień 11 czerwca 2014 r. Ponieważ zażalenie zostało wniesione następnego dnia (nadane na poczcie w dniu 12 czerwca 2014 r. – k. 43), Sąd uznał, że zostało wniesione po upływie przepisanego terminu.
II
Zażalenie wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie postanowienia jako niezgodnego ze stanem prawnym i faktycznym.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na jaki składa się pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany przepisami art. 65 – 72 p.p.s.a. przy jednoczesnym pozostawieniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 73 § 2. Przepis ten z kolei określa, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w palcówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.).
Analiza odcisków stempli pocztowych, adnotacji pracownika poczty umieszczonych na potwierdzeniu odbioru załączonym do przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 13 maja 2014 r. oraz wynik postępowania reklamacyjnego nie dają podstaw do przyjęcia odmiennego stanowiska jak uczynił to Sąd I instancji w kwestii domniemania dokonania doręczenia tego postanowienia skarżącemu. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera bowiem adnotację, że przesyłki nie doręczono adresatowi z uwagi na odmowę jej przyjęcia, wobec czego pozostawiono ją w placówce pocztowej. Stwierdzony stan doręczenia potwierdzony został datą 21 maja 2014 r. oraz podpisem doręczyciela. Z kolei z pisma Poczty Polskiej z dnia 4 lipca 2014 r. (k.
48) wynika, że powtórnej awizacji przesyłki dokonano 29 maja 2014 r. Na podstawie tych informacji brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia aby czynności podejmowane przez doręczyciela, zmierzające do doręczenia przesyłki skarżącemu były niezgodne lub uchybiały procedurze opisanej w powołanym art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.
Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie zawartego w zażaleniu twierdzenia skarżącego, który odebrał przesyłkę w placówce Poczty Polskiej w dniu 5 czerwca 2014 r., że "gdyby nie odebrał przesyłki w terminie to już by jej nie otrzymał u doręczyciela pocztowego", prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do wniesienia zażalenia. Odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma zatem wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 40/13; z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II FZ 1055/12; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 36/13).
W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że postanowienie z dnia 13 maja 2014 r. doręczone zostało z upływem 4 czerwca 2014 r., a wobec wniesienia zażalenia w dniu 12 czerwca 2014 r. zasadnie je odrzucił w oparciu o art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zawraca uwagę, że Sąd I instancji nie miał innej możliwości niż odrzucenie zażalenia bowiem strona wniosła je po terminie. Natomiast wskazane w zażaleniu okoliczności, że skarżący odebrał przesyłkę zgodnie ze wskazanym w awizie terminem i miejscem mogłyby być przedmiotem rozpoznania gdyby skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (art. 86-88 p.p.s.a.) – wtedy Sąd I instancji, w odrębnym postępowaniu wpadkowym, zdecydowałby czy wniosek taki zasługuje na uwzględnienie czy też nie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.