Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 marca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 270/15, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wezwał R. F. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w kwocie 450 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Przewodniczący Wydziału określił, że zarządzenie należy wykonać w terminie 7 dni od doręczenia jego odpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu 17 marca 2015 r. W dniu 23 marca 2015 r. R. F. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako NSA), domagając się uchylenia wskazanego zarządzenia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że R. F. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., którą organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) uchylił w całości decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Powyższa decyzja organu odwoławczego jest tzw. decyzją kasacyjną.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii jaki wpis powinien pobrać wojewódzki sąd administracyjny gdy przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna. Przewodniczący Wydziału WSA K. zarządzeniem z dnia 11 marca 2015 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi na kasacyjną decyzję organu, uzależnionego od wartości przedmiotu zaskarżenia, zaś skarżący w zażaleniu stwierdził, że powinien uiścić wpis stały w kwocie 100 zł.
W ocenie NSA stanowisko skarżącego jest w części zasadne.
Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Zdaniem NSA nie ulega wątpliwości, że w sytuacji gdy strona składa skargę na decyzję organu odwoławczego uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, powinna uiścić wpis stały, którego wysokość precyzuje § 2 ust. 6 rozporządzenia. Decyzja kasacyjna nie nakłada na skarżącego obowiązku zapłacenia jakichkolwiek należności pieniężnych. Nie sposób tym samym zasadnie twierdzić, że strona dąży do zakwestionowania określonej przez organ kwoty pieniężnej. Kontrola sprawowana przez sąd administracyjny ogranicza się w tym przypadku do zbadania przesłanek warunkujących wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Innymi słowy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na akty administracyjne, z których bezpośrednio wynika dla strony postępowania obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej. Decydujące jest ustalenie, czy wydana przez organ decyzja stanowi tytuł prawny, uprawniający stronę bądź organ do wystąpienia z roszczeniem o uiszczenie należnej kwoty (vide: postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II GSK 143/07, niepublik.).
Decyzja kasacyjna, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może być traktowana na równi z decyzją organu I instancji, określającą wysokość kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Wobec tego, zdaniem NSA, w razie złożenia skargi na decyzję kasacyjną, przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 p.p.s.a. Okoliczność, że decyzja organu I instancji rozstrzygała sprawę co do istoty nie ma znaczenia, albowiem to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i to jego treść ma znaczenie dla ustalenia charakteru i wysokości wpisu sądowego.
W konsekwencji NSA podziela wyrażone w judykaturze stanowisko, że wpis od decyzji kasacyjnej ma charakter wpisu stałego (tak NSA m.in. w postanowieniach: z dnia 4 marca 2005 r. o sygn. akt II FZ 58/05, z dnia 13 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II FZ 168/07, z dnia 28 września 2011 r. o sygn. akt II GZ 438/11; ostatnio w postanowieniu z dnia 7 października 2014 r. o sygn. akt II GZ 512/14; wymienione orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
NSA uznał więc, że skarga podlega wpisowi stałemu określonemu na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia – 200 zł, a nie, jak błędnie wskazywał skarżący w zażaleniu – 100 zł.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.