Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 716/14, odrzucił zażalenie W. K. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 27 marca 2015 r. odrzucającego zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu I instancji z dnia 6 lutego 2015 r., wydanego w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postawienia o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne.
Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia:
Postanowieniem z dnia 27 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie W. K., na postanowienia tego Sądu z dnia 6 lutego 2015 r. wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne - z uwagi na jego złożenie po upływie siedmiodniowego terminu.
W dniu 5 maja 2015 r. (data nadania) skarżący wniósł w terminie zażalenie na postanowienie z dnia 27 marca 2015 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 maja 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jego odpisu dla strony przeciwnej oraz – oddzielnym zarządzeniem - do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżącemu przesłano kserokopię zażalenia celem jego podpisania i odesłania do Sądu.
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jego odpisu doręczono skarżącemu w dniu 6 czerwca 2015 r. Odbiór wezwania kwitował skarżący, który nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia braków formalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie wyjaśnił, że termin do uzupełnienia braków zażalenia upłynął z dniem 15 czerwca 2015 r. W tym terminie skarżący złożył jedynie wniosek o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał odpisu zażalenia z dnia 5 maja 2015 r.
W dniu 24 sierpnia 2015 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie wskazując, że korespondencja, którą odebrał w dniu 6 czerwca 2015 r. nie zawierała kserokopii zażalenia z dnia 5 maja 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Powyższy przepis nakłada na stronę postępowania sądowoadministracyjnego obowiązek procesowy, od którego realizacji ustawa uzależnia skuteczność pisma.
Należy podkreślić, że obowiązek załączenia odpisu pisma spoczywał – z mocy przepisów ustawy – na skarżącym. Wobec faktu niedołączenia przez skarżącego do pisma odpisu zażalenia - Przewodniczący Wydziału zobowiązany były zastosować art. 49 § 1 p.p.s.a., wzywając stronę o uzupełnienie wspomnianego braku. Wezwanie, które zostało skutecznie doręczone skarżącemu (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 79 akt sprawy), zawierało wyraźne wskazanie, iż termin do uzupełnienia wskazanego w nim braku wynosi 7 dni od dnia doręczenia wezwania, oraz zastrzeżenie, że skutkiem niedopełnia powyższego obowiązku procesowego będzie odrzucenie zażalenia. Pismo to zawierało również informację, że załączono do niego kserokopię zażalenia w celu podpisania i odesłania do Sądu we wskazanym terminie. W tym kontekście jako niezrozumiałe ocenić należy postępowanie skarżącego, który dopiero w zażaleniu na postanowieniu z dnia 22 lipca 2015 r. o odrzuceniu zażalenia wskazał, że kserokopii zażalenia nie otrzymał.
Takie działanie skarżącego należało ocenić jako niedochowanie wymogów należytej staranności, bowiem z logiki i doświadczenia życiowego wynikało, iż w przypadku stwierdzenia otrzymania przesyłki sądowej zawierającej braki należało o tym Sąd powiadomić. Mając również świadomość biegu terminu, skarżący mógł uzyskać stosowaną kserokopię w siedzibie sądu, czego jednak nie uczynił.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, gdyż w okolicznościach procesowych niniejszej sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji zobowiązany był do zastosowania dyspozycji art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.