Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. odmówił uwzględnienia wniosku G. D. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r. w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
I
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że G. D. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę pieniężną. Wobec tego, że wniosek o wstrzymanie wykonalności został niejasno sformułowany Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni, co jest przedmiotem żądania, pod rygorem uznania, że dotyczy ono decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r.
Odmawiając uwzględnienia wniosku, WSA wskazał na wstępie, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie rygoru wykonalności dotyczy decyzji wydanej przez organ I instancji, tj. ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Następnie stwierdził, że skarżący zgłaszając żądanie wstrzymania wykonania decyzji nie uzasadnił go w żaden sposób, a o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) warunkujących uwzględnienie tego wniosku można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu spowoduje szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejsze przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
II
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że prowadzi jednoosobowe przedsiębiorstwo, w którym tylko on pracuje w charakterze kierowcy, a konieczność jednorazowej zapłaty zakłóci płynność finansową przedsiębiorstwa i wpłynie na pogorszenie kondycji finansowej firmy.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega uwzględnieniu.
Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oparł się na przesłankach z art. 61 § 3 p.p.s.a., stosownie do którego, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej.
WSA nie dostrzegł jednak, że stosownie do art. 140ac ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.), decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Oznacza to, że organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. A zatem, w myśl przywołanego przepisu, wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną określoną w ustawie Prawo o ruchu drogowym następuje z urzędu, wówczas, gdy strona zaskarżyła tę decyzję do sądu administracyjnego.
Kwestia ta nie została zauważona przez Sąd pierwszej instancji i nie zostało ustalone, czy organ drugiej instancji wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, do czego z mocy prawa był zobowiązany.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie podlega uwzględnieniu i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.