Uzasadnienie
Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. odmówił M. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oraz zawiesił postępowanie sądowoadministracyjnej.
Sąd wskazał, że wraz z wniesioną skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. podnosząc, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W wykonaniu wezwania Sądu do wykazania, że zaskarżona decyzja spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki, skarżący podał, że łączna suma wymierzonych mu kar w postępowaniach podatkowych wynosi 84.000 zł. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2014 r. poniósł stratę w wysokości 206 zł przy osiągniętych przychodach w kwocie 324.440,98 zł zaś jego miesięczne zobowiązania, z tytułu najmu lokalu i zaciągniętych kredytów to kwota 7.500 zł. Uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowodowałoby, w ocenie skarżącego, konieczność sprzedaży majątku osobistego i pozbawieniem go środków pozwalających na jego bieżące utrzymanie.
Sąd I instancji przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie wykazał przesłanek określonych tym przepisem umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiono bowiem żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącego pozwalających na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sąd I instancji z przedstawionych dokumentów nie wynikało z czego wynikała zadeklarowana w 2014 r. strata z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej bądź koszty uzyskania przychodu, które określił na kwotę 531.000 zł. Nie została również wykazana wartość majątku skarżącego jak również ilość zasobów pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym.
M. J. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie, a w konsekwencji odmowę wstrzymania zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji naraża skarżącego na znaczną szkodę poprzez powiększenie strat w prowadzonej działalności gospodarczej, jak również niemożliwe do odwrócenia skutki, które mogą powodować utratę środków pozwalających na bieżące utrzymanie.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w objętej zażaleniem części i przekazanie sprawy WSA w G. W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zażył, co następuje:
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, podzielić należy ocenę wniosku skarżącego jakiej dokonał Sąd I instancji. W istocie skarżący formułując żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał, aby jej wykonanie spowodowało wystąpienie jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza bowiem stwierdzeniem, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie wskazał, jakie konkretnie szkody bądź skutki decyzja ta mieć będzie dla niego. Samo stwierdzenie, że spowoduje ona znaczną szkodę poprzez powiększenie strat w prowadzonej działalności gospodarczej, jak również niemożliwe do odwrócenia skutki, które mogą spowodować utratę środków pozwalających na bieżące utrzymanie, bez wykazania, popartych odpowiednimi dokumentami, możliwości zaistnienia takich okoliczności i ich możliwej formy, jaką mogą przybrać, czyni niemożliwym dokonanie oceny rzeczywistych możliwości ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, ograniczył się wyłącznie do przedstawienia swoje sytuacji materialnej wynikającej z prowadzonej działalności gospodarczej.
Wykazał jedynie osiągnięty przychód i koszty uzyskania tego przychodu oraz wynikłą z tego tytułu stratę. Wykazał również obciążenia w tytułu kredytów bankowych, które jak sam wskazał, związane są z działalnością gospodarczą, a także miesięczne obciążenie wynikające z najmu lokalu. Ostatnie z wymienionych zobowiązań skarżącego, jakkolwiek zostało udokumentowane, to nie zostało wskazane, jaki ma ono charakter. Czy wynika z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej czy jest to wydatek powiązany z zaspokojeniem rodzinnych potrzeby skarżącego. Również trafnie Sąd I instancji stwierdził, że nie została wykazana sytuacja finansowa skarżącego obrazująca wartość jego majątku w tym ewentualnie posiadane ilości zasobów pieniężnych. W tym zakresie skarżący zupełnie pominął kwestię ponoszonych miesięcznie wydatków związanych z utrzymaniem siebie i rodziny i ewentualnego wpływ na tą kwestię konieczności wykonania zobowiązania pieniężnego nałożonego zaskarżoną decyzją.
W takim stanie sprawy nie jest możliwa ocena, czy istotnie wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. spowoduje w stosunku do skarżącego narażenie go na powiększenie strat w prowadzonej działalności gospodarczej oraz czy spowoduje utratę środków pozwalających na jego bieżące utrzymanie i jak dotkliwa może być ta strata.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.