Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 942/18, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie sprzeciw A. Sp.j. w Ł. od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r., uchylającej decyzję w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu postanowienia WSA w Warszawie powołał się na treść rozporządzenia z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 604) i wskazał, że zgodnie z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skoro zatem siedziba skarżącej spółki znajduje się na obszarze województwa lubelskiego, to WSA jako właściwy do rozpoznania sprawy uznał WSA w Lublinie.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka podała, że skargi na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawsze rozpoznawał WSA w Warszawie i jest zaskoczona przekazaniem sprawy do innego sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 13 § 3 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U.2012.604), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.1), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Mając na uwadze powołane przepisy, podstawę prawną decyzji od której złożono sprzeciw (tj. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200; dalej: u.t.d.) oraz uwzględniając, że spółka ma siedzibę w Ł., trzeba stwierdzić, że zasadnie WSA w Warszawie uznał swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Twierdzenie spółki, że do tej pory jej skargi na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego rozpoznawane były przez WSA w Warszawie, nie mogło mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ o właściwości sądu decydują aktualnie obowiązujące przepisy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.