Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 13/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, M. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. We wniosku podniesiono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa – co wynika również z treści oświadczenia o stanie majątku strony skarżącej. W załączeniu do skargi wnioskodawca przedłożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy, obejmujący oświadczenie o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach.
W ocenie WSA w Poznaniu argumentacja przedstawiona w ww. wniosku nie spełniała wymagań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu I instancji, nie jest wystarczające samo powołanie się przez skarżącego na treść wskazanego przepisu ze wskazaniem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po jego stronie, gdyż w ocenie wnioskodawcy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący bezzasadnie powołał się na słuszność argumentów podniesionych w skardze, które – jego zdaniem – powinny warunkować przyznanie ochrony tymczasowej.
Sąd I instancji powołując się na postanowienie NSA z 26.04.2004 r., sygn. akt FZ 38/04 podniósł, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy. Z tego powodu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń finansowych wymierzonych skarżącemu przez organ, a także jego możliwości finansowych, jeżeli wnioskodawca nie wyjaśnił, w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresata zaskarżonego orzeczenia.
M. M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu.
W zażaleniu wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia przez WSA w Poznaniu w trybie art. 195 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy na nowo i w efekcie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji;
W przypadku oddalenia wniosku, zawartego w punkcie 1, wniósł o:
- 2. uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu;
- 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały w nim uprawdopodobnione okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Zawarte we wniosku argumenty o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały poparte żadnymi dokumentami mogącymi uprawdopodobnić, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry do zapłaty której skarżący jest zobowiązany na mocy zaskarżonej decyzji, spowoduje wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd zatem nie mając wiedzy na temat sytuacji finansowej skarżącego zasadnie uznał, że nie zostały wykazane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskującego. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej, czego w rozpoznawanym wniosku zabrakło.
W związku z powyższym, należy zatem przyjąć, że skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przy rozpoznawaniu wniosku strony art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.