Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 6 marca 2003 r. Nr SKO.41.IX-7534/1/03 w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wnioskiem z dnia 1 marca 2005 r. Z. B. zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. W tym samym dniu wniósł również o przyznanie mu prawa pomocy.
W związku z nieuiszczeniem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2005 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządził przymusowe ściągnięcie od skarżącego kwoty 100 zł z tego tytułu. Zarządzenie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2005 r. Sąd ten uznał, że zarządzenie o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej zostało wydane przedwcześnie, przed rozpoznaniem sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, wobec czego Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 24 listopada 2005 r. ponownie wezwał Z. B. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Wniesione przez skarżącego zażalenie na powyższe zarządzenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 lutego 2006 r. oddalił.
Wobec stwierdzonego niezastosowania się do powyższego wezwania, zarządzeniem z dnia 14 lutego 2006 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządził ściągnięcie od skarżącego kwoty 100 zł z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.
Na powyższe zarządzenie Z. B. złożył zażalenie podnosząc w nim, iż niesłusznie żąda się od niego uiszczenia opłaty za sporządzenie uzasadnienia, które, jeżeli było nieopłacone, nie powinno być mu doręczone. Skarżący dodatkowo wyjaśnił, iż przesłane mu uzasadnienie odesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z pismem z dnia 20 lutego 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek zgłoszonego żądania, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarządzenie będące przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu o ściągnięciu od Z. B. kwoty 100 zł z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej zostało wydane prawidłowo, jeżeli zważyć, że skarżący zasadnie zobowiązany do wniesienia opłaty kancelaryjnej nie wywiązał się z powyższego obowiązku. Niewniesienie opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia i doręczenia skarżącemu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, w sytuacji rozstrzygniętej odmownie kwestii przyznania prawa pomocy, aktualizował obowiązek Sądu wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty, które jako nieskuteczne, stało się prawidłowo przyjętą podstawą zarządzenia ściągnięcia zaległej kwoty 100 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych - Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Należy zauważyć, iż podstawą obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej jest złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, przez co całkowicie niezasadna jest zawarta w rozpoznawanym zażaleniu teza kwestionująca ten obowiązek, oparta na twierdzeniu, iż odesłanie już doręczonego skarżącemu uzasadnienia skutkuje brakiem podstawy do żądania uiszczenia opłaty.
Za nieuprawnione uznać należy także twierdzenie, iż Sąd I instancji wobec nieuiszczenia opłaty kancelaryjnej powinien odmówić doręczenia żądanego odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Brak zależności, rozumianej jako niepodejmowanie przez sąd żadnych działań przed uiszczeniem należnej opłaty, wynika z wprowadzonego przez ustawodawcę celowego odstępstwa od zasady zapisanej w art. 220 § 1 p.p.s.a., będącego wyrazem ochrony prawa do sądu (por. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 573). W tej sytuacji, zarówno ta okoliczność, jak i podnoszone odesłanie doręczonego uzasadnienia, nie mogą wpływać na prawidłowość zarządzonego ściągnięcia wymaganej należności.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2006 r. za nieuzasadnione.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
GA