Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 28 października 2010 r., pozostawiono bez rozpoznania pismo J. T., które w płynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w dniu 2 września 2010 r., zawierające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec tego, iż powyższe pismo było kserokopią, zarządzeniem z dnia 3 września 2010 r., wezwano skarżącego do nadesłania jego oryginału w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zarządzenia, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżący nie wykonał powyższego wezwania, a w odpowiedzi podniósł, iż nie przypomina sobie aby składał wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji, wskazując na treść art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uznał, iż pismo skarżącego z dnia 2 września 2009 r., stanowiące kserokopię, co do którego skarżący zaprzeczył aby było ono wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, należało potraktować jako zwykłe pismo procesowe, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący J. T. wskazał, iż Sąd wezwał go do przedłożenia wniosku, co też skarżący wykonał wysyłając kserokopie pisma. Podniósł również, ze wobec nieprecyzyjności określenia żądania Sądu nadesłanie kserokopii wniosku spełniało wymóg uzupełniający brak.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż stosowanie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie, wobec braków formalnych pisma skarżącego stanowiącego odpowiedź na wezwanie go do uiszczenia wpisu do skargi, polegających na złożeniu kserokopii tegoż pisma, nieopatrzonego własnoręcznym podpisem, a zawierającym jedynie jego mechaniczne odtworzenie, wezwano skarżącego, stosowanie do treści powołanego powyżej przepisu, do nadesłania oryginału tego pisma. Wobec faktu, iż skarżący w odpowiedzi wskazał jedynie, iż nie "nie bardzo wie o jaki wniosek z dnia 2.09.2010 r. chodzi", nie załączając jednocześnie oryginału tego pisma opatrzonego zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. własnoręcznym podpisem, pozostawienie tego pisma bez rozpoznania było zgodne z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. nakazującą takie działanie w stosunku do pism, których braków formalnych pomimo wezwania strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Niezasadna jest przy tym argumentacja skarżącego podniesiona w zażaleniu, iż wobec nieprecyzyjności żądania Sądu przesłanie kopii pisma spełniało wymóg uzupełniający brak.
Po pierwsze, skarżący przed wniesieniem pisma z dnia 2 września 2010 r. będącego kserokopią, nie był wzywany do uzupełnienia jakichkolwiek braków formalnych, a jedynie wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi. Po wtóre, już po wniesieniu rzeczonego pisma z dnia 2 września 2010 r., wezwany został do nadesłania jego oryginału. Zarządzenie zawierające to wezwanie w sposób niebudzący żadnych wątpliwości precyzowało żądanie Sądu w stosunku do skarżącego.
Uznając zaskarżone zarządzenie o pozostawieniu pisma skarżącego bez rozpoznania za prawidłowe i odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego na to zarządzenie.