Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek M. T. o uzupełnienie wyroku oraz odmówił wykładni wyroku w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. T. i na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżąca wystąpiła, w trybie art. 157 oraz art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), o uzupełnienie powyższego wyroku albo o wyjaśnienia w związku z nieprawdziwymi treściami zawartymi w uzasadnieniu tego orzeczenia. W treści pisma skarżąca wskazała na zarzuty jakich dotyczyła oddalona wyrokiem skarga oraz do jakich zarzutów nie odniósł się Sąd rozpoznający skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzasadniając swoje rozstrzygnięcia w sprawie stwierdził, że z treści art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnienie wyroku jest możliwe wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko, co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd skargę oddalił, co oznacza, że rozstrzygnął o całości skargi. Wyrok jest zatem kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Z uzasadnienia wniosku WSA wywiódł, że skarżąca domaga się w istocie "uzupełnienia uzasadnienia wyroku". Zdaniem WSA nie można uzupełnić uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę kwestii, bowiem takie działanie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia.
Odnosząc się zaś do wniosku sformułowanego w oparciu o art. 158 p.p.s.a., Sąd I instancji uznał, że aby mógł on odnieść pożądany skutek, musi zawierać konkretne wskazanie, które fragmenty uzasadnienia budzą wątpliwości strony, czy też w jakiej części uzasadnienie pozostaje dla strony niezrozumiałe. Analiza treści wniosku nie pozwala tymczasem na stwierdzenie rzeczywistych wątpliwości skarżącej co do treści wyroku. Skarżąca polemizuje ze stanowiskiem zajętym przez Sąd w wyroku. W treści pisma skarżąca zamieściła, wywody dotyczące zarzutów, jakich skarga dotyczyła oraz do jakich zarzutów nie odniósł się Sąd.
W tym zakresie Sąd pierwszej instancji powołał się na orzecznictwo i stwierdził, że wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą bowiem być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielenie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania, zaś za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.
Zażalenie na to postanowienie wniosła M. T., wskazując, że w wyroku znalazły się absolutnie skrajne nieprawdziwe stwierdzenia których wyjaśnienia zażądała. W dalszej części zażalenia skarżąca przytoczyła swoje zarzuty skierowane do tego wyroku WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14, oddalił skargę M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji - nie doszło zatem do naruszenia art. 157 § 1 p.p.s.a., gdyż wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy.
Z treści rozpatrywanego wniosku o uzupełnienie orzeczenia wynika, jak zresztą również słusznie zauważył Sąd I instancji, że skarżąca domaga się w istocie uzupełnienia uzasadnienia wydanego orzeczenia o dodatkowe elementy. Tego rodzaju żądanie jest jednak niedopuszczalne w świetle art. 157 § 1 p.p.s.a. W literaturze oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Podkreśla się, że wskazuje na to przede wszystkim wykładnia gramatyczna przywołanego przepisu. Za prezentowanym poglądem przemawia także wykładnia celowościowa, gdyż uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je skład sędziowski rozstrzygający sprawę. W rezultacie złożony wniosek o uzupełnienie wyroku, a w rzeczywistości wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku o dodatkowe elementy nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się zaś do kwestionowania prawidłowości odmowy dokonania wykładni wyroku przez Sąd I instancji, trzeba zacząć od przytoczenia podstawy prawnej możliwości dokonania tej wykładni. I tak, stosownie do treści art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Niedopuszczalne jest natomiast - w ramach instytucji określonej w art. 158 p.p.s.a. -domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie przed Sądem I instancji zostało zakończone.
Przedmiot wykładni stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r., Sygn. akt II OW 67/13, LEX nr 1447283).
Wykładnia, której domaga się skarżąca, nie mieści się w zakresie wskazanym w omawianym przepisie. Żądanie "uwzględnienia" w wyroku określonych kwestii, odniesienie się do wątpliwości faktycznych, czy prawnych skarżącej może ewentualnie zostać skutecznie poddane rozważaniom, ale Sądu kasacyjnego w przypadku prawidłowo sformułowanych i wniesionych w ramach skargi kasacyjnej zarzutów. Trzeba zatem podkreślić, że wobec powyższych rozważań i treści wniosku skarżącej, nie było podstaw do dokonywania wykładni wyroku przez Sądu I instancji. Zasadnie zatem Sąd ten odmówił jej dokonania.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.