Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1580/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił skargę kasacyjną R. L. od wyroku z 13 maja 2014 r. oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej.
WSA w K. stwierdził, że skarżący, pomimo wezwania, nie wykazał uprawnienia do samodzielnego sporządzenia skargi kasacyjnej. Tymczasem fakt legitymowania się przez osobę, która podpisała skargę kasacyjną uprawnieniem do jej sporządzenia powinien być udokumentowany wraz ze złożeniem skargi kasacyjnej lub przed upływem terminu do jej wniesienia, a braku w tym zakresie nie można uzupełnić.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. L., wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu złożonej skardze kasacyjnej oraz zasądzenie jego na rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił:
- 1. błędne ustalenie, że skarżący został wezwany do "usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez przedłożenie dokumentu świadczącego o powołaniu na stanowisko sędziego";
- 2. przyjęcie, że niedołączenie przez skarżącego na etapie składania skargi kasacyjnej dokumentu świadczącego o powołaniu na stanowisko sędziego stanowi brak formalny skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu skarżący zaprzeczył prawidłowości ustalenia, że otrzymał wezwanie do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej. Na początku marca 2014 r. otrzymał z WSA w K. dwa dokumenty formatu A4 spięte zszywaczem – pierwszy z nich to doręczenie odpisu zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej i drugi: zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący w terminie uiścił wpis. Przesyłka z WSA w K. nie zawierała innej korespondencji, skarżący nie otrzymał żadnej innej przesyłki.
O tym, że był wezwany do przedłożenia dokumentu świadczącego o powołaniu na stanowisko sędziego skarżący dowiedział się dopiero z uzasadnienia postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną. Wobec powyższego przedłożył ten dokument wraz z zażaleniem.
W ocenie skarżącego nieprzedłożenie dokumentu świadczącego o powołaniu na stanowisko sędziego nie stanowi braku formalnego wniesionej skargi, ponieważ obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu prawa. Ponadto, stwierdził, że lista sędziów Sądu Okręgowego w K. jest publicznie dostępna na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż skarżący obowiązany był przedstawić dokument świadczący o tym, iż piastuje stanowisko sędziego, skoro chciał być zwolniony z przymusu adwokacko-radcowskiego.
Poza tym skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu I instancji w sprawie przedłożenia takiego dokumentu. W aktach sądowych znajdują się: zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (k. 58 akt sądowych) oraz wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej przez przedłożenie dokumentu świadczącego o powołaniu na stanowisko Sędziego. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odebrania przesyłki (k. 62 akt sądowych) oba wezwania zostały doręczone skarżącemu [...] marca 2014 r. Skoro więc skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego powołanie na stanowisko sędziego, należało ją odrzucić jako złożoną z uchybieniem wymogu adwokacko-radcowskiego, na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Nie do zaakceptowania jest stanowisko skarżącego, według którego Sąd powinien był sprawdzić w Biuletynie Informacji Publicznej Sądu Okręgowego w K., czy skarżący jest sędzią tego Sądu. To na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że jest zwolniony z przymusu adwokacko-radcowskiego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.