Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - postanowieniem z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2205/10 w sprawie ze skargi S. T. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 17 czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. S. T. wniósł skargę na orzeczenie Głównej komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z 17 czerwca 2010 r.
W skardze tej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia – wskazując na zarządzenia Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z 24 czerwca 2010 r. nr [...].
W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący podniósł, iż powyższym zarządzeniem wpisano go do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, co pozostaje w sprzeczności z art. 169 ustawy z 17 grudnia 2004 r., o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 14, poz. 114), zgodnie z którym wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie orzeczenia. Podniósł także, że w ten sposób został zastosowany "kruczek prawny", polegający na wpisaniu go najpierw do rejestru, a potem dopiero wysyłanie orzeczenia, a takie działanie - zdaniem skarżącego - ogranicza konstytucyjne prawo do obrony i prowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd I instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skarżący nie sformułował żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem poza stwierdzeniem, że zarządzenie wpisania go do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą pozostaje w sprzeczności z art. 169 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
Sąd stwierdził, że skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla siebie samego, nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby taką szkodę. Według WSA skarżący nie uzasadnił również, w jaki sposób wykonanie przedmiotowego orzeczenia mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co miałoby uniemożliwić przywrócenie stanu pierwotnego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie S. T. wniósł o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu podtrzymał swe stanowisko, że zarządzenie Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 24 czerwca 2010 r. o wpisaniu go do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych pozostaje w sprzeczności z przepisami art.169 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, który stanowi, że wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie orzeczenia. Wskazał, że najpierw został wpisany do rejestru, a potem dopiero otrzymał orzeczenie, a takie działanie ogranicza konstytucyjne prawo do obrony i prowadzi do powstawania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego spowoduje to powstanie znacznej szkody natury niemajątkowej, polegającej na szkalowaniu osoby skarżącego i podrywaniu jego autorytetu dla celów politycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i wbrew podniesionym przez stronę zarzutom w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia zgłoszonego wniosku.
Na wstępie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżonym aktem jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 17 czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
We wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący wskazał zaś zarządzenie Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 24 czerwca 2010 r. - o wpisaniu skarżącego do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych.
Z uzasadnienia zaskarżonego zażaleniem postanowienia wynika tymczasem - co nie jest przez stronę kwestionowane zażaleniem - że WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a zatem ww. orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 17 czerwca 2010 r. Nr [...].
W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu stanowi art. 61 § 3. Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści przytoczonego przepisu wywieść zatem należy, że na jego podstawie postanowienie o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia może zostać wydane wyłącznie wówczas, gdy akt - co do zasady - podlega wykonaniu, a nadto gdy spełnione zostaną prawem przewidziane przesłanki: zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżony w sprawie akt, w przedmiocie wykonania którego orzekł WSA, został wydany na podstawie ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114 ze zm.). Zgodnie z art. 142 ww. ustawy orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie są prawomocne w dniu ich wydania. Stosownie zaś do regulacji zawartej w art. 169 na prawomocne orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie prawomocnego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro zaskarżone skargą do sądu administracyjnego orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie podlega wykonaniu - z racji wstrzymania wykonania z mocy ustawy - to znaczy, iż postępowanie wszczęte tym wnioskiem nie ma znamion bezprzedmiotowości, lecz bez względu na zaistnienie przesłanek przewidzianych art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek jest bezzasadny i jako taki nie może zostać uwzględniony.
Mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone postanowienie WSA odpowiada zatem prawu, a zażalenie i zawarte w nim wnioski nie mogły zostać uwzględnione.
Odnosząc się do twierdzeń, że zaskarżone orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej zostało w istocie wykonane przez wpisanie skarżącego do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów, należy wyjaśnić, iż materię wykonywania prawomocnych orzeczeń w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych regulują przepisy zawarte w dziale IV, rozdziale 12 ww. ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (art. 153 – 156). Kwestią odrębną od wykonywania prawomocnych rozstrzygnięć jest natomiast przekazywanie tych rozstrzygnięć Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej oraz wpis tych rozstrzygnięć do rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą (v. dział V, rozdział 3 ww. ustawy). Zgodnie z art. 188 ustawy prawomocne orzeczenie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlega wpisowi do wskazanego wyżej rejestru.
Brzmienie przepisu oraz jego umieszczenie w "Przepisach porządkowych" wskazuje, że ustawa nakłada na Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej bezwzględny obowiązek wpisania orzeczenia do rejestru, niezależnie od tego, czy orzeczenie to zostało zaskarżone do sądu administracyjnego i czy jego wykonanie podlega wstrzymaniu z mocy ustawy.
Z tych wszystkich względów zażalenie - jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw - podlega oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.