Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 października 2023 r., sygn. akt II SA/Po 670/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie T.F. na postanowienie tego Sądu z 22 września 2023 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku z 15 listopada 2017 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zażalenie nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, lecz przez skarżącego osobiście, co było sprzeczne z art. 194 § 4 w związku z art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Wniósł o jego zmianę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Art. 194 § 4 p.p.s.a. stanowi zaś, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Podkreślenia wymaga, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II ONP 1/10, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Skoro, jak wspomniano wyżej, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jest to brak nieusuwalny, a wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne.
T.F., pomimo prawidłowego pouczenia, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z 22 września 2023 r., którym odrzucona została skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia WSA w Szczecinie z 15 listopada 2017 r. Zasadnym zatem było stanowisko WSA, który uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, a postanowienie o jego odrzuceniu odpowiadało prawu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.