Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. odmówił B O wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W z dnia z dnia [..] grudnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podając w uzasadnieniu, że istnieje wysokie ryzyko utraty przez niego płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych konsekwencji dla rodziny skarżącego. Wskazał, że jego dochód osiągnięty w 2013 roku wyniósł 6.826,38 zł, w 2014 roku 11.283,18 zł, w 2015 roku (od stycznia do listopada) 20.583,69 zł. Zaznaczył, że obecnie zatrudnia 3 osoby, których wynagrodzenie w czerwcu 2015 roku wyniosło 2.625,00 zł. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego może spowodować utratę środków do życia, rozwiązanie umów łączących skarżącego z obecnymi pracownikami.
Skarżący może popaść w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Wysokość nałożonej kary znacznie przekracza jego dochód za 2013 rok, stanowi praktycznie 100% dochodu osiągniętego w 2014 roku i 58% dochodu uzyskanego przez skarżącego w okresie od stycznia do listopada 2015 roku.
Skarżący podał, że równocześnie toczą się jeszcze 3 sprawy w analogicznym przedmiocie, w których Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji. Skarżący przedłożył zeznania podatkowe za 2013 r. i 2014 r.
Sąd I instancji odmawiając skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że niniejsza sprawa jest obecnie jedyną ze skargi skarżącego na decyzję w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej. W pozostałych sprawach (sygn. akt III SA/Wr 671/15, III SA/Wr 672/15 i III SA/Wr 673/15) Sąd wydał orzeczenia, w których uchylono zaskarżone decyzje i nie orzeczono w przedmiocie ich wykonania. Z tego powodu, na mocy znowelizowanego art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zaskarżone decyzje nie wywołują skutków prawnych do dnia uprawomocnienia się wyroków. Kwota, jaką organy mogą obecnie wyegzekwować od skarżącego wynika jedynie z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji ostatecznej i wynosi 12.000 zł.
W ocenie Sądu, z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, że uiszczenie przez skarżącego kary będzie miało znaczący wpływ na prowadzoną działalność gospodarczą. Niski dochód wnioskodawcy, jest jedynie konsekwencją wysokich wykazywanych kosztów działalności.
W ocenie Sądu, zestawienie przychodu skarżącego (ponad 350.000 zł) z wysokością nałożonej kary (12.000 zł), prowadzi do wniosku, że nałożona kara w porównaniu do środków, którymi skarżący dysponuje, jest relatywnie niewysoka i możliwa do uiszczenia.
B O w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego WSA we W błędnie podał, że niniejsza sprawa jest jedyną obecnie prowadzoną w tym Sądzie, pomijając sprawę o sygn. akt III SA/Wr 92/16, w której uwzględniono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie skarżącego egzekucja kary w tym rozmiarze doprowadzi do trudności w wywiązywaniu się ze zobowiązań i wypłat wynagrodzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując że kara 12.000 zł jest jedyną karą, do jakiej uiszczenia skarżący jest obecnie zobowiązany, ponieważ w trzech pozostałych sprawach toczących się przed WSA we W zaskarżone decyzje zostały uchylone i nie podlegają wykonaniu. W zażaleniu zarzucono, że Sąd I instancji błędnie wskazał na trzy sprawy, podczas gdy faktycznie powinien powołać cztery, w pominiętej sprawie o sygn. akt III SA/Wr 92/16 WSA uwzględnił wniosek skarżącego. W związku z powyższym należy wskazać, że skoro w trzech sprawach decyzje zostały uchylone i nie podlegają wykonaniu, a w jednej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został uwzględniony, to faktycznie, jak wskazał Sąd I instancji, skarżący obecnie zobowiązany jest do uiszczenia kwoty 12.000 zł wynikającej z jednej decyzji.
Oceniając zasadność złożonego wniosku Sąd I instancji uznał, że z załączonych przez Spółkę dokumentów nie wynikała możliwość zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni tę ocenę podziela.
Słusznie Sąd I instancji wskazał, że w przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny zdolności płatniczych podmiotu nie jest kategoria "dochodu", lecz "przychodu", gdyż istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu minimalizować bądź w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Strata (lub jak w niniejszej sprawie – niewielki dochód) jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.
Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że zestawienie przychodu skarżącego (ponad 350.000 zł) z wysokością nałożonej kary (12.000 zł), prowadzi do wniosku, że nałożona kara w relacji do środków, którymi skarżący dysponuje, jest relatywnie niewysoka i możliwa do uiszczenia, a wykonanie zaskarżonej decyzji nie zakłóci prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie