Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 460/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, a także zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.
Sąd stwierdził, że r.pr. Ł. K., pełnomocnik skarżącego nieprawidłowo uzupełnił brak formalny skargi, tj. na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 13 marca 2017 r. przesłał poświadczoną za zgodność kopię pełnomocnictwa bez wskazania miejsca poświadczenia. Powyższe uchybienie, zdaniem WSA, przemawiało za odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że w piśmie przewodnim, do którego załączona została poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pełnomocnictwa, zostało określone miejsce poświadczenia – K.. Wobec tego doszło do prawidłowego uwierzytelnienia pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Przepis ten nie zawiera żadnych wskazań co do sposobu uwierzytelniania pełnomocnictw lub innych dokumentów przez wymienionych w nim pełnomocników. Wymogi poświadczeń odpisów dokumentów wynikają natomiast z przepisów ustaw dotyczących samorządów zawodowych zrzeszających tych pełnomocników (art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze, art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, art. 9 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych, art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym).
Jak wynika zaś z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwierzytelnianie przy poświadczaniu pełnomocnictwa, nie ma na celu zrównania dokumentu pełnomocnictwa z dokumentem urzędowym, lecz jedynie wykazanie istnienia umocowania do działania. Zatem umieszczanie na poświadczeniu takich zapisów, jak stwierdzenie miejsca i daty sporządzenia odpisu, w przypadku pełnomocnictw nie ma większego znaczenia, w sytuacji gdy dla określonych celów dokument ten nie musi spełniać cech dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 48 § 3 i § 4 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1b Prawa o adwokaturze czy art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. Podawanie tych elementów, nabiera innego znaczenia i wymiaru w przypadku uwierzytelniania innych niż pełnomocnictwo dokumentów lub pełnomocnictw mogących być uznanymi, jako dokumenty urzędowe (por. NSA w postanowieniach z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 65/17, z 9 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 194/11, z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II FZ 331/10; dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro zaś pełnomocnik skarżącego na wezwanie Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie złożył uwierzytelnione przez siebie w sposób wymagany dla dokumentu pełnomocnictwa odpisy wskazujące na uprawnienie do działania w imieniu M. M., to należało uznać, że strona uzupełniła braki formalne skargi w terminie, a zatem nie zachodziła w sprawie podstawa do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji