Uzasadnienie
Zarządzeniem z 6 sierpnia 2022 r., sygn. akt VI SPP/Wa 147/21, Przewodniczący - sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, działając na podstawie art. 49 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. (dalej jako: "skarżący") o wyłączenie referendarza sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy dopuszczenia do egzaminu adwokackiego.
Przewodniczący wskazał, że skarżący - mimo skutecznie doręczonego wezwania - nie uzupełnił w terminie braku formalnego wniosku o wyłączenie referendarza sądowego, tzn. nie uprawdopodobnił przyczyn uzasadniających wyłączenie referendarza sądowego.
Skarżący złożył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego, wnosząc o uchylenie tegoż zarządzenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzącego niezadowolenie i oburzenie u skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania, przy czym na zarządzenie przysługuje zażalenie.
W niniejszej sprawie Przewodniczący trafnie ocenił, że wniosek o wyłączenie referendarza sądowego obarczony jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a.
Art. 18 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 24 § 1 p.p.s.a. wskazuje na przyczyny wyłączenia sędziego/referendarza sądowego, stanowiące procesową gwarancję bezstronności sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego/referendarza na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a. W myśl zaś art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Treść przytoczonego przepisu uzasadnia przyjęcie, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia referendarza oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny, a braki w powyższym zakresie - czyniąc niemożliwym rozpoznanie wniosku - stanowią brak formalny wniosku, uzasadniający zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie NSA (por. np. postanowienie NSA z 11 czerwca 2013 r. II GZ 273/13 i powołane tam judykaty).
Wobec powyższego zasadnie wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku, a skoro skarżący - mimo wezwania, nie uzupełnił wskazanego w wezwaniu braku formalnego - Przewodniczący był zobowiązany pozostawić wniosek o wyłączenie referendarza bez rozpoznania, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., co też nastąpiło w zaskarżonym zarządzeniu, które uznać należy za zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.