Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowienie z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 171/17 odmówił G. G. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na skarżącym.
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie skarżący powołał bardzo ogóle okoliczności, które mogą zostać wskazane przez każdego zobowiązanego do zapłacenia kary pieniężnej. Brak konkretnego przedstawienia sytuacji majątkowej, rodzinnej czy osobistej, uniemożliwiło Sądowi pierwszej dokonanie oceny, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, o złej sytuacji majątkowej nie mogły świadczyć zawarte we wniosku wyliczenia skarżącego, gdyż dotyczyły one tylko jednego miesiąca, co nie dało pełnego obrazu dochodów. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowiło to podstawę do uznania, że skarżący nie spełnił ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy jej wykonanie doprowadzić może do narażenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej na powstanie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia sytuacji finansowej firmy. W ocenie skarżącego okoliczności stanowiące podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie straciły na aktualności na dzień wniesienia zażalenia.
Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu prawa, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym, wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutki finansowe powstałe w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09).
Skarżący zobowiązany jest wobec powyższego skonkretyzować we wniosku rodzaj grożącej szkody, która mogłaby powstać na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 36.000 zł. Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach stanowi źródło niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku jej uchylenia uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu co prawda stwierdził, że prowadzona przez niego działalność pozwoliła na osiągnięcie przychodu w wysokości 25.051,68 zł, a koszty uzyskania przychodu wynosiły 4.898,45 zł. w 2016 r., w związku z czym poniósł stratę, jednakże nie załączył do zażalenia żadnych dokumentów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej. Skarżący, oprócz powołanych ogólnych twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, polegającej na utracie płynności finansowe, a w konsekwencji ogłoszeniu upadłości, nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie skarżącego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżący nie wykazał, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że o złej sytuacji majątkowej nie mogą świadczyć dane dotyczące finansów prowadzonej działalności gospodarczej z jednego miesiąca. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza nadto, że o zasadności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji świadczy brak konkretnego przedstawienia przez skarżącego danych przedstawiających jego sytuację majątkową, rodzinną oraz osobistą, świadczących, że w konkretnych okolicznościach je wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lud trudnych do odwrócenia skutków.
Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.