Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5045/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") odrzucił skargę U. H. i R. H. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz zwrócił solidarnie skarżącym kwotę uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w związku z wniesieniem skargi zostali wezwani do usunięcia jej braków formalnych poprzez nadesłanie oryginału bądź uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz dwóch odpisów skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Braki skargi w postaci pełnomocnictwa procesowego zostały uzupełnione przez skarżących w wyznaczonym terminie, przy piśmie z dnia 27 lutego 2024 r., nadanym w dniu 28 lutego 2024 r. W kopercie oprócz ww. pełnomocnictw znajdowały się również niepodpisane wydruki komputerowe opatrzone pieczęcią "odpis".
Zdaniem Sądu nadesłanych przez skarżących wydruków komputerowych, które nie zostały w jakikolwiek sposób uwierzytelnione, nie można uznać za odpisy skargi. Tym samym, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżących nie uzupełnił braków formalnych skargi, do uzupełnienia których został wezwany. Stwierdzenie powyższego, według Sądu, obligowało do odrzucenia skargi.
II
Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili w oparciu o art. 194 § 3 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie albowiem nie przedłożyła odpisów skargi zgodnie z wezwaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2024 r., bo odpisy przez nią przedłożone nie zostały podpisane, podczas gdy przedłożone przez skarżących niepodpisane egzemplarze skargi wypełniały przesłanki odpisu pisma w myśl ww. przepisu, wobec czego skarga winna zostać przyjęta do rozpoznania.
Skarżący wskazali, iż zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w sytuacji uznania, iż przedłożone przez skarżących egzemplarze skargi wypełniają przesłanki odpisu pisma w myśl art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wydałby zaskarżonego postanowienia.
Ze względu na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Warszawie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ogólne wymogi pisma, stawiane również skardze na mocy art. 57 § 1 p.p.s.a., określone zostały w przepisach art. 46 i 47 p.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest zawarty w art. 47 p.p.s.a. obowiązek dołączenia do pisma jego odpisów dla doręczenia ich stronom. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja ma zastosowanie do skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargi, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, nie pozostawia się bez rozpoznania, lecz podlega ona odrzuceniu.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących wraz ze skargą nie nadesłał odpowiedniej liczby odpisów skargi dla uczestników postępowania. Z tego względu wezwano go do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie pełnomocnik przedłożył dwa niepodpisane i niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie skargi.
Na mocy powyżej już przywołanego art. 47 § 1 p.p.s.a. strona zobowiązana jest do przedłożenia odpisów skargi. Rozwinięciem tego obowiązku strony jest treść § 2 przywołanego przepisu, stanowiącego, że odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Z art. 47 § 2 p.p.s.a. wywieść należy więc generalny obowiązek uwierzytelniania pism dla możliwości uznania ich za odpisy. Przepis ten bowiem wyraźnie wskazuje, że w odniesieniu do fotokopii (kserokopii) za odpis może być uznana wyłącznie taka fotokopia, która jest uwierzytelniona. A contrario uznać należy, że fotokopia nieuwierzytelniona nie jest odpisem w ogóle.
Za prawidłowe należało zatem uznać stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, że nieuwierzytelniona kserokopia skargi nie jest odpisem.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak uwierzytelnienia skargi stanowi jej brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej biegu. W tej sytuacji, zgodnie z podanym w zarządzeniu rygorem, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji trafnie orzekł o odrzuceniu skargi.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.