Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2015 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zarządził ściągnięcie od A. K. należności sądowej w kwocie 100 złotych z tytułu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. W motywach wskazano, że A. K. w dniu 30 czerwca 2014 r. złożył wniosek o sporządzenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Wnioskowany odpis została doręczony stronie i pomimo dwukrotnego wezwania z dnia 14 lipca 2014 r. i 21 kwietnia 2015 r. nie została wniesiona opłata kancelaryjna. Taki stan prawy uzasadniał zarządzenie ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.
A. K. zażaleniem zaskarżył opisane zarządzenie podnosząc w jego uzasadnieniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny po ogłoszeniu orzeczenia w dniu 18 czerwca 2014 r. pouczył o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej w stosownym terminie, natomiast w żadnym przypadku nie pouczył skarżącego o kosztach związanych z doręczeniem odpisu orzeczenia. Wobec tego strona żaląca się wniosła o zwolnienie z tej opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w sprawach w których oddalono skargę uzasadnienie sporządza się na wniosek strony (...). Zgodnie z art. 199 tej ustawy, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe, do których zalicza się opłatę kancelaryjną (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 234 § 2 p.p.s.a., opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeśli opłata nie została uiszczona przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest spornym, że w wyniku wniesionego przez skarżącego A. K., w przewidzianym art. 141 § 2 p.p.s.a. terminie, wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 130/14 i doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem, przywołane orzeczenie z jego pisemnymi motywami zostało doręczone stronie w dniu 30 lipca 2014 r. Nie jest również sporne, że skarżący ani wraz z wnioskiem o doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, jak również w wyniku wezwań z dnia 14 lipca 2014 r. i 21 kwietnia 2015 r. nie uiścił należnej opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 złotych, do wniesienia, której zobowiązywał, powołany art. 234 § 2 p.p.s.a.
W takim stanie prawny zasadnym było zarządzenie ściągnięcia od skarżącego wymienionej opłaty kancelaryjnej wobec jej dotychczasowego nieuiszczenia, w oparciu o art. 234 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.
Obowiązku tego nie wyłącza okoliczność podnoszonego przez skarżącego braku pouczenia go przez Sąd wydający wyrok z dnia 18 czerwca 2014 r., o kosztach związany z wnioskiem o doręczenie odpisu tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Jak bowiem wynika z treści protokołu rozprawy z tego samego dnia, w którym zapadł wyrok w sprawie, Przewodniczący po zamknięciu rozprawy, naradzie i ogłoszeniu wyroku pouczył strony, a więc skarżącego A. K., który stawił się osobiście, o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej oraz terminie zgłoszenia wniosku i związanej z nim wysokości opłaty kancelaryjnej. Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby skarżący zakwestionował treść protokołu poprzez jego sprostowanie w zakresie pouczenia, wobec czego stwierdzone tymże protokołem czynności Sądu miały faktycznie miejsce - skarżący został prawidłowo pouczony co do jego uprawnień związanych z możliwością wniesienia środka odwoławczego od wyroku, sposobu i terminu oraz wynikających z tego tytułu kosztów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.