Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2023 r., sygn. akt V SPP/Wa 239/22, odrzucił sprzeciw I.F. (dalej: skarżący) od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2022 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej stwierdził, że skarżący sprzeciw od zarządzenia referendarza skarżący wniósł po terminie określonym w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 grudnia 2023 r. sygn. akt II GZ 463/23, oddalił zażalenie wskazując, że zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń referendarza w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Na podstawie akt sprawy NSA stwierdził, że zarządzenie referendarza z dnia 18 listopada 2022 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 listopada 2022 r. Termin na zgłoszenie sprzeciwu od tego aktu upływał po siedmiu dniach, tj. z końcem 2 grudnia 2022 r. Skarżący złożył sprzeciw dopiero 4 grudnia 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie).
Skarżący nie zakwestionował prawidłowości powyższych ustaleń, a także nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W związku z powyższymi ustaleniami NSA ocenił, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił sprzeciw skarżącego, jako złożony z uchybieniem terminu. NSA podzielił również ocenę Sądu pierwszej instancji, że Sąd prawidłowo określił termin na wniesienie sprzeciwu i w reakcji na spóźnione jego złożenie zastosował art. 259 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego został doręczony skarżącemu wraz z informacją, że orzeczenie z 21 grudnia 2023 r. jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Skarżący nie zgadzając się z treścią postanowienia NSA z 21 grudnia 2023 r. pismem z 31 stycznia 2024 r. złożył zażalenie, wnosząc o zmianę lub uchylenie tego postanowienia NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić, jest ono bowiem niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń - zarówno wyroków jak i postanowień - Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
Wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2023 r. jest niedopuszczalne i z tego powodu podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.