Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Po 25/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał S. Sp. z o.o. do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS. Wezwanie adresowane do strony skarżącej zostało odebrane w dniu 29 stycznia 2016 r., a zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 5 lutego 2016 r. W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony, zatem skarga podlegała odrzuceniu.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu przytoczyła argumenty przemawiające, w jej ocenie za przywróceniem terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podała, że przesyłka zawierające wezwanie do uzupełnienia braków nie trafiła do siedziby spółki na ulicę [...], lecz do biura przy ul. [...], gdzie przekierowywane są wszystkie listy adresowane na S. Sp. z o.o. Skarżąca podkreśliła, że żadna z osób odbierających korespondencję pod tym adresem nie jest pracownikiem skarżącej. Wezwanie zostało odebrane przez pracowników innych firm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakiem formalnym, bowiem skarżąca spółka nie złożyła dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, do czego była zobowiązana treścią art. 29 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05, stwierdził, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących skargi spółek kapitałowych do przedłożenia aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Natomiast brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji wezwał pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. stronę skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi. Nie ulega również wątpliwości, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych. Dlatego prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W aktach sądowych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 17). Przesyłka została wysłana na adres skarżącej spółki podany w skardze i odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru pism.
Jak uznano w orzecznictwie, nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania, czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienie NSA z dnia 10 maja 1995 r., sygn. akt V SA 1692/94 niepubl.; postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. I OZ 474/11, postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2325/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Natomiast dalsze przekierowanie korespondencji adresowanej do skarżącej na inny adres pozostaje bez wpływu na fakt uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej.
Dodatkowo należy podnieść, że przytoczone przez stronę skarżącą okoliczności, mające świadczyć, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, będą oceniane przez Sąd I instancji przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.