Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 928/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (w punkcie drugim) oddalił wniosek "J. T." Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w B. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], zawiadamiające o przekazaniu według właściwości Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. pisma strony stanowiącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz pisma stanowiącego wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto, w punkcie pierwszym tego samego postanowienia Sąd pierwszej instancji odrzucił również wspomnianą skargę "J. T." Spółki z o.o. w likwidacji.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał oddaleniu na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), bowiem wniesiona przez "J. T." Spółkę z o.o. w likwidacji skarga jest oczywiście bezzasadna. Skarżąca zaskarżyła bowiem pismo organu administracji, którego podstawę prawną stanowił art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). W przypadku takiego zawiadomienia o przekazaniu podania do organu właściwego przepisy prawa nie przewidują ani środka zaskarżenia, ani też prawa zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie w części dotyczącej punktu drugiego, to jest oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożyła "J. T." Spółka z o.o. w likwidacji. Wniosła o zmianę tego orzeczenia w zażalonej części i przyznanie spółce adwokata z urzędu. Ponadto wniosła o umożliwienie stronie udziału w posiedzeniu celem wykazania zasadności wniesienia skargi na "postanowienie" Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2011 r., a także o ustanowienie adwokata z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, który w szczególności pomoże stronie wykazać, że skarga nie powinna zostać odrzucona przez Sąd pierwszej instancji, gdyż nie zachodzą ku temu podstawy.
W uzasadnieniu zażalenia strona stwierdziła, że nie podziela wykładni zastosowanej przez Sąd o niedopuszczalności jej skargi na akt administracyjny organu II instancji. Zdaniem wnoszącej zażalenie, w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, że skarga "na pierwszy rzut oka" jest bezzasadna. Strona podniosła, że zachodzi uzasadniona obawa, że została w ten sposób pozbawiona prawa do sądu poprzez merytoryczne rozpoznanie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy podkreślić, że na obecnym etapie postępowania przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zasadność oddalenia przez Sąd pierwszej instancji wniosku "J. T." Spółki z o.o. w likwidacji o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wobec stwierdzenia przez ten Sąd, że wniesiona przez stronę skarga jest bezzasadna i podlegała odrzuceniu. Poza zakresem orzekania w niniejszym postępowaniu wpadkowym jest natomiast kwestia zgodności z prawem samego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, gdyż to rozstrzygnięcie może być kwestionowane w skardze kasacyjnej, której spółka dotychczas nie wniosła.
Zakres kontroli postanowienia w zaskarżonej części, wobec braku sformułowania zarzutów w stosunku do Sądu pierwszej instancji, ograniczony jest tylko do oceny zgodności z prawem. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując niniejsze zażalenie zbadał, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie w zażalonej części odpowiada prawu.
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ustawodawca uzależnił od dwóch przesłanek, spośród których pierwsza musi być spełniona a druga nie może wystąpić. Pierwszą z przesłanek reguluje art. 246 § 2 p.p.s.a., który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona treścią art. 247 p.p.s.a. i ma charakter negatywny, co oznacza, że jej wystąpienie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy chociażby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 2 p.p.s.a.
Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga "J. T." Spółki z o.o. w likwidacji podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż została wniesiona na zawiadomienie, które nie jest żadnym z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a, a także nie podlega kognicji sądowoadministracyjnej na postawie art. 3 § 3 p.p.s.a. W sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia Sąd pierwszej instancji był uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadniało oddalenie wniosku "J. T." Spółki z o.o. w likwidacji o przyznanie prawa pomocy na ówczesnym etapie postępowania sądowego.
Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zażaleniu strona wniosła o ustanowienia adwokata z urzędu, który pomoże wykazać, że skarga nie powinna zostać odrzucona przez Sąd pierwszej instancji, gdyż nie zachodzą ku temu podstawy. Wniosek ten został złożony w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji rolą Sądu pierwszej instancji jest ustalenie, czy żądanie to jest nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, mającym na celu ustanowienie adwokata z urzędu, który byłby uprawniony do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu pierwszej instancji odrzucającego skargę. W takim przypadku art. 247 p.p.s.a. nie będzie miał zastosowania, bowiem dopiero w takiej sytuacji oddalenie wniosku z powodów wskazanych w tym przepisie mogłoby pozbawiać stronę prawa do sądu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 574).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
PG