Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 13 stycznia 2016 r. odmówił F. Sp. z o.o. w O. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd pierwszej instancji powołał się na informacje podane przez spółkę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, z których wynikało, że zapłata wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł spowoduje utratę płynności finansowej. Spółka wskazała, że łączna kwota wymagalnych kar pieniężnych, nałożonych na spółkę wynosi 1.224.000,00 zł, co w konsekwencji egzekucji tej kwoty doprowadzi do zakończenia działalności gospodarczej spółki.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, WSA stwierdził, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie świadczą o spełnieniu przez nią przesłanek wystąpienia jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Do takiej oceny niezbędne są aktualne i pełne dane. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się: zeznanie podatkowe za 2014 r., jak też sprawozdania finansowe za 2013 oraz 2014 r. Wynika z nich, że spółka za obydwa wymienione lata poniosła stratę, która nadto uległa zwiększeniu z kwoty 149.368,31 za 2013 r. zł do kwoty 167.360,10 zł za 2014 r. Powiększeniu uległy zarówno aktywa spółki, jak i jej pasywa z kwoty 330.392,49 zł w 2013 r. do kwoty 536.474,30 zł w 2014 r.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi ona bowiem tylko różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w konkretnym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie jest natomiast tożsame z twierdzeniem, że dany podmiot gospodarczy nie dysponuje środkami finansowymi albo majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Strata nie stanowi także o powstaniu stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że może ona zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Poniesienie straty nie musi więc oznaczać końca działalności gospodarczej przedsiębiorcy.
Ponadto WSA zauważył, że z załączonych deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2015 r. wynika, że Spółka dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi na łączną kwotę odpowiednio: 679.992 zł i 548.733 zł, a zatem pomimo poniesionej straty pozostaje nadal w obrocie gospodarczym.
Ponadto – zdaniem Sądu pierwszej instancji – na podstawie powołanych dokumentów nie było możliwe odtworzenie sytuacji finansowej spółki, a w szczególności, czy posiada ona i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz aktywa finansowe. Dostatecznym argumentem za uwzględnieniem żądania strony nie jest także fakt prowadzenia względem niej postępowań egzekucyjnych.
Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów w postaci protokołów zajęcia ruchomości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd pierwszej instancji nie poddał dostatecznej analizie kwestii wystąpienia w sprawie drugiej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w postaci niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto do zażalenia załączyła protokoły zajęcia i odbioru ruchomości w postaci automatów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Zasadnie WSA stwierdził, że informacje odnoszące się do kondycji finansowej spółki nie wskazują na możliwość wystąpienia w razie wykonania zaskarżonej decyzji jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ponadto Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że nie dysponował aktualnymi danymi, które mogłyby wpłynąć na ocenę w tym zakresie.
Nie ulega ponadto wątpliwości, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą pewne konsekwencje w zakresie finansów zobowiązanego. Okoliczność ta sama z siebie nie uzasadnia więc zastosowania wyjątkowej instytucji prawnej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego w skardze aktu administracyjnego.
Należy zauważyć, że skarżąca dołączyła do zażalenia dodatkowe dokumenty, które miały wyjaśnić jej sytuację finansową, jednak w żaden sposób nie podważyły one oceny dokonanej przez WSA w zaskarżonym postanowieniu.
Z tych powodów nie można uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a które umożliwiają zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.