Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1314/12 odmówiono Przedsiębiorstwu Handlu i Usług "E." Spółce z o.o. z siedzibą w O. (dalej: skarżąca) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W ustawowym terminie skarżąca złożyła sprzeciw na powyższe postanowienie, jednakże pismo to nie zostało podpisane, wobec czego zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wezwano ją do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia – stosownie do treści art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 maja 2013 r.
Podpisany sprzeciw wraz z pismem przewodnim skarżącej spółki został nadany listem poleconym w dniu 24 maja 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie - karta akt sądowych: 60).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1314/12, odrzucił sprzeciw skarżącej spółki na ww. postanowienie z 26 marca 2013 r. – z uwagi na fakt, że spółka nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania do jego uzupełnienia – powołując art. 259 § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Przedsiębiorstwo Handlu i Usług "E." Spółka z o.o. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie złożonego sprzeciwu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 259 § 2 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację i zastosowanie wymienionego przepisu w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu podniesiono, że na postanowienie z dnia 26 marca 2013 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych spółka wniosła sprzeciw, który omyłkowo nie został podpisany. Po otrzymaniu w dniu 16 maja 2013 r. zarządzenia wzywającego do uzupełniania braków formalnych złożonego sprzeciwu, spółka w wyznaczonym terminie uzupełniła wskazany brak. Strona wnosząca zażalenie nie zgodziła się zatem z twierdzeniem Sądu I instancji, że braki zostały uzupełnione po upływie 7-dniowego terminu (a więc ósmego dnia). Podniosła, że w razie wątpliwości Sąd powinien zwrócić się do operatora pocztowego w celu ustalenia dat odebrania zrządzenia z dnia 29 kwietnia 2013 r. oraz daty nadania podpisanych egzemplarzy sprzeciwu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zasadnie zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wezwał skarżącą spółkę do podpisania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 marca 2013 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Z akt sprawy wynika, że wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 16 maja 2013 r. (v. zwrotne potwierdzenie odbioru - karta akt sądowych: 56). Termin do uzupełnienia braku upłynął zatem bezskutecznie 23 maja 2013 r. Według daty wskazanej na stemplu pocztowym skarżąca spółka - w odpowiedzi na wezwanie - przesyłkę poleconą wraz z pismem przewodnim oraz sprzeciwem uzupełnionym o brakujący podpis nadała w polskiej placówce pocztowej w O. w dniu 24 maja 2013 r. (koperta – karta akt sądowych: 60). Brak formalny sprzeciwu uzupełniono więc 1 dzień po upływie zakreślonego, ustawowego terminu.
W konsekwencji, wobec niewykonania zarządzenia w wyznaczonym terminie, Sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niedochowanie wyznaczonego terminu spowodowało niemożność merytorycznego rozpoznania wniesionego sprzeciwu. Okoliczności świadczące o braku winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności mogłyby zaś stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, jednakże wniosku takiego skarżąca spółka nie złożyła.
Wskazać należy też, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, wypełnione przez pracowników poczty, korzysta z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2012r., sygn. akt II GSK 1226/12). Domniemanie prawdziwości danych zawartych w zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek i prawidłowości dat wskazanych na stemplach pocztowych może zostać wprawdzie obalone - przez stronę mającą w tym interes - co jednak w sprawie nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tym samym – wbrew wywodom spółki - brak było podstaw do przyjęcia, że zarządzenie wzywające do usunięcia braków formalnych sprzeciwu zostało przez skarżącą spółkę odebrane w terminie innym, niż wskazanym w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak i że przesyłka pocztowa wraz z uzupełnionym sprzeciwem została nadana w terminie innym, niż to wynika z załączonej do akt sprawy koperty i stempla pocztowego.
Wobec powyższego odrzucenie wniesionego po terminie sprzeciwu było uzasadnione a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedstawionym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.