Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Po 491/13, odmówił D. N. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia.
W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że wraz ze skargą na powyższą decyzję D. N. (dalej: skarżący) złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Sąd wskazał, że aby nastąpiła ocena złożonego wniosku o wstrzymanie, strona – działając we własnym interesie – powinna go uzasadnić, powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia. Dalej WSA stwierdził, że we wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, wskazującego na istnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Nadto, powołując się na treść art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd podniósł, że ciężar wykazania zaistnienia okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na osobie wnoszącej o ochronę tymczasową. W rozpoznawanej sprawie skarżący zaś, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji - których na tym etapie sprawy Sąd nie bierze pod rozwagę - nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Nie powołał się też na konkretne zdarzenia świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne.
W ocenie Sądu I instancji, należało zatem przyjąć, że nieuprawdopodobnienie przez skarżącego niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody nie pozwalało na przyjęcie twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby szkodę, a co więcej "znaczną" szkodę. Nadto Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie przedstawił również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
D. N. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:
- - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że wskazywany przez skarżącego stan niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego nie wypełnia zakresu zastosowania normy wyrażonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. do argumentacji (potwierdzonej dokumentem), wskazanej przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania i stwierdzenie, że wniosek ten został złożony bez jakiegokolwiek uzasadnienia.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez skarżącego. Sąd wydane rozstrzygnięcie umotywował tym, że wniosek został złożony bez jakiegokolwiek uzasadnienia w sytuacji, gdy w skardze znajduje się oddzielny fragment zawierający argumentację skarżącego w tym zakresie. Do skargi załączono również dokument wystawiony przez biuro rachunkowe prowadzące księgowość w działalności skarżącego, z którego wynika strata w IV kwartale 2012 r. na kwotę 11.510,91 zł. W ocenie strony wnoszącej zażalenie, Sąd I instancji prawdopodobnie w ogóle nie zapoznał się z załączonym dokumentem, a jedynie ze złożonym w petitum skargi wnioskiem.
W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że strata skarżącego, po obciążeniu go obowiązkiem zapłaty kary pieniężnej w wysokości 26.880 zł wyniesie łącznie 38.390,91 zł. Ponadto działalność prowadzona przez D. N. jest niewielka, obejmująca swym zakresem prace budowlane oraz montażowe (budowa i montaż nośników reklamowych). Skarżący za wykonane prace otrzymuje wynagrodzenie często z dużym opóźnieniem. Wobec powyższego, zdaniem wnioskodawcy, zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że po obciążeniu koniecznością zapłaty kary pieniężnej we wskazanej kwocie, skarżący nie będzie miał jakichkolwiek środków finansowych na nabywanie materiałów budowlanych, a w konsekwencji dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskiwania z tego tytułu przychodów. Stan taki skutkować będzie utratą pozycji na rynku usług budowlanych w branży reklamowej, zaś wobec kryzysu gospodarczego konieczność wstrzymania działalności doprowadzi do nieodwracalnych dla firmy skutków gospodarczych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem uwzględnić wniosek, jeżeli zachodzi ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Obowiązek przedstawienia okoliczności, pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnosiła, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że w skardze złożonej przez D. N. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie zawiera on żadnego uzasadnienia. Z uwagi na zupełnie odmienny stan rzeczy – co jednoznacznie wynika z akt sprawy, bowiem skarga zawiera odrębny fragment uzasadniający złożony wniosek (karta akt sądowych: 4 i 5) – Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcie Sądu I instancji uznaje za błędne, w konsekwencji czego orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W rozpoznawanej sprawie WSA pominął bowiem w swoich rozważaniach okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że złożony wraz ze skargą wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zawiera żadnego uzasadnienia, tym samym wadliwie uznał, że nie było możliwości merytorycznej oceny wniosku. W konsekwencji, w przedstawionym stanie sprawy, zarzuty zażalenie są trafne i usprawiedliwiają wniosek o wyeliminowanie wadliwego orzeczenia z obrotu prawnego.
Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany będzie odnieść się do wskazanych w uzasadnieniu wniosku okoliczności, ocenić czy świadczą one o istnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i czy przemawiają za przyznaniem stronie ochrony tymczasowej. Sąd I instancji powinien w szczególności ocenić, czy i w jakim zakresie wykonanie decyzji wpłynie na dalsze prowadzenie oraz funkcjonowanie działalności skarżącego oraz czy uiszczenie nałożonej kary pieniężnej spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też czy zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której mowa w powołanym przepisie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.