Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3260/16 odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2016 r. Sąd wezwał Spółkę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu upoważniającego do podpisania skargi, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 2 stycznia 2017 r., zatem brak formalny należało uzupełnić do dnia 9 stycznia 2017 r. W wyznaczonym terminie strona złożyła informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, pobraną na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, ze zm.), stan na dzień 17 września 2015 r. Zgodnie z przedstawioną informacją ostatniego wpisu do rejestru dokonano w dniu 16 października 2013 r.
Sąd I instancji odrzucając skargę stwierdził, że wniesiony środek zaskarżenia w imieniu Spółki I. podpisał W. S., jako Prezes Zarządu. Na podstawie danych wynikających z przedstawionej na wezwanie Sądu informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców należało stwierdzić, że w dniu 17 września 2015 r. skarżącą reprezentował W. S., jako Prezes Zarządu (Dział 2, Rubryka 1, Podrubryka 1). Skarga została wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r., a więc prawie 14 miesięcy później od daty wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców według stanu na 17 września 2015 r. Taki stan rzeczy uniemożliwiał weryfikację, czy osoba, która podpisała skargę z dnia 2 listopada 2016 r., w dacie wniesienia skargi nadal była upoważniona do działania w imieniu skarżącej Spółki. Zdaniem Sądu I instancji, w przedstawionych okolicznościach należało uznać, iż skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, ponieważ nie przedstawiła dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. Sp. z o.o., domagając się jego uchylenia jako rażąco naruszającego prawo.
Zarządzeniem z dnia 1 marca 2017 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych ww. zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, m.in. poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do występowania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, w tym do podpisania tego zażalenia, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 10 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta akt sądowych nr 33).
W odpowiedzi na powyższe I. Sp. z o.o. przesłała aktualny odpis KRS ze stanem na dzień 17 września 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten z mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Na mocy tego odesłania w postępowaniu zażaleniowym stosuje się również art. 180 p.p.s.a., który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.
W przedmiotowej sprawie stroną postępowania jest I. Sp. z o.o. Zgodnie zaś z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Treść art. 29 p.p.s.a. nakazuje natomiast, aby przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, wykazały swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Istotą dokumentu, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. jest więc wykazanie upoważnienia do występowania w imieniu strony skarżącej, w tym właśnie do podpisania wnoszonego środka zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V z dnia 1 marca 2017 r. wzywające do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do występowania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, w tym do podpisania zażalenia z dnia 23 lutego 2017 r., tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii zostało jasno i precyzyjnie sformułowane. Z treści wezwania wynikało jakich dokumentów, potwierdzających uprawnienie do reprezentowania spółki, oczekiwał Sąd I instancji. Strona w odpowiedzi przedłożyła aktualny KRS ze stanem na dzień 17 września 2015 r., a co więcej był to ten sam dokument, który nadesłano na wcześniejszym etapie postępowania i który skutkował odrzuceniem skargi z powodu braku możliwości dokonania weryfikacji, czy osoba, która podpisała skargę w dacie jej wniesienia nadal była upoważniona do działania w imieniu skarżącej Spółki.
W przedstawionych okolicznościach sprawy nadesłany dokument nie był zatem dokumentem, o który została wezwana skarżąca, a co więcej nie obejmował swym zakresem istotnego dla sprawy okresu, tj. daty podpisania zażalenia z dnia 23 lutego 2017 r. Zdaniem NSA, dostrzeżony pomiędzy datą zażalenia, a datą nadesłanego KRS przedział czasowy nie pozwalał na stwierdzenie, zgodne ze stanem rzeczywistym, czy Prezes Zarządu W. S., który podpisał zażalenie, był w czasie jego wnoszenia prawidłowo umocowany do podejmowania czynności w imieniu Spółki. Pomimo wezwania Sądu I instancji do usunięcia braku formalnego zażalenia, strona nadesłanym dokumentem nie wyjaśniała zatem dostrzeżonych w sprawie wątpliwości i nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku, co w konsekwencji musiało skutkować odrzuceniem zażalenia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.