Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 października 2021 r., sygn. akt VI SPP/Wa 20/21, Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie odrzucił sprzeciw T.G. od postanowienia referendarza sądowego z 17 maja 2021 r., sygn. akt VI SPP/Wa 20/21 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone osobiście skarżącemu w dniu 24 maja 2021 r. wraz z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu. Pismem z [...] maja 2021 r., nadanym 1 czerwca 2021 r. w placówce wyznaczonego operatora skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza, a więc po upływie ustawowego terminu. Obligowało to sąd do odrzucenia sprzeciwu, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o "wyrozumienie granicy błędu uchylenie krzywdzącego postanowienia i nadanie sprawie biegu". Jego zdaniem postanowienie sądu opatrzone jest błędem, gdyż korespondencję odebrał 25 maja 2021 r. Być może funkcjonariusz placówki pocztowej wpisał datę 24 maja zamiast 25 maja.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia (§ 1). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
Natomiast zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy (...).
W rozpoznawanej sprawie przesyłka listowna zawierająca postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, wraz z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, została nadana jako przesyłka polecona na adres skarżącego. Z adnotacji dokonanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że pismo zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 24 maja 2021 r. Wskazana data wpisana jest wyraźnie i nie ma co do niej wątpliwości. Od tej daty biegł więc 7 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Należy podkreślić, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Takie domniemanie faktyczne doręczenia pisma może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością, i to na stronie, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, spoczywa obowiązek udowodnienia tych okoliczności.
Skarżący zaś w żaden sposób nie podważył tego domniemania. Skoro nie ma wątpliwości, że wskazane wyżej postanowienie wraz z odpowiednim pouczeniem zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 maja 2021 r., to należało uznać, że wniesienie sprzeciwu poprzez nadanie go w placówce operatora w dniu 1 czerwca 2021 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. W tej sytuacji Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia sprzeciwu, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a