Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1096/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca wskazała, że prowadzi lokal gastronomiczny, a nałożona kara jest rażąco wysoka w stosunku do wielkości prowadzonej działalności. Wyegzekwowanie kwoty w wysokości nałożonej kary (24.000 zł) przez organ spowoduje, że prowadzona przez skarżącą działalność utraci płynność finansową, czego następstwem będą poważne kłopoty finansowe, utrata kontrahentów, czy nawet jej likwidacja. Powyższe spowoduje, że skarżąca utraci nie tylko środki finansowe na prowadzoną działalność, ale również środki niezbędne na utrzymanie siebie oraz rodziny.
Sąd I instancji zestawiając kwoty wskazane w zeznaniu podatkowym skarżącej z wysokością nałożonej kary pieniężnej podzielił argumentację strony dotyczącą groźby utraty płynności finansowej i ewentualnej upadłości w razie wykonania decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej WSA uznał za spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na to postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. – obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza treści skargi, w której zawarty był wniosek, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wskazano w nim okoliczności, które uzasadniały zastosowanie środka ochrony tymczasowej.
Twierdzenie takie zostało poparte wystarczającą argumentacją uzasadniającą przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie może doprowadzić działalność skarżącej do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji zagrozić jej likwidacją. Porównanie przychodu skarżącej (72.027 zł) z wysokością nałożonej kary, tj. 24.000 zł, uprawnia do przyjęcia, że potencjalna egzekucja należności sprowadziłaby na skarżącą niebezpieczeństwo następstw trudnych do odwrócenia, w postaci zakończenia prowadzonej działalności, a także utraty środków na utrzymanie siebie i rodziny.
Do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji załączono dokumenty uprawdopodobniające spełnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za takie, wbrew twierdzeniom zażalenia, można bowiem uznać kserokopię zeznania podatkowego PIT-36 za 2014 r. z którego wynika dochód roczny skarżącej na poziomie 17.140 zł. Fakt, że na nadesłanej kserokopii nie widnieje prezentata urzędu skarbowego, nie wyklucza tego, że skarżąca skutecznie złożyła zeznanie podatkowe drogą elektroniczną. Potwierdzałoby to nadanie numeru dokumentu w polu przeznaczonym do wypełnienia przez urząd skarbowy (pole nr 3).
W zażaleniu organ zwrócił również uwagę, że z dokumentu PIT-36 wynika dodatkowy dochód skarżącej z innych źródeł w wysokości ok. 4.000 zł, zaś Sąd I instancji nie zweryfikował sytuacji finansowej M. P. w sposób kompleksowy. Zdaniem NSA trudno orzec, że nieuwzględnienie dodatkowej kwoty 4.000 zł dochodu rocznie przez Sąd I instancji stanowi wadę jego orzeczenia w stopniu, który mógłby zmienić ogólną ocenę sytuacji skarżącej po wyegzekwowaniu kary 24.000 zł. Jeśli chodzi natomiast o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego na okoliczność dalszych źródeł dochodu skarżącej, to – co istotne - w przypadku dysponowania przez Sąd zeznaniem podatkowym skarżącej, organ powinien przynajmniej uprawdopodobnić celowość takiego postępowania, podważając w jakikolwiek sposób miarodajność zeznania podatkowego skarżącej dla oceny jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Takich kroków organ nie podjął.
Tym samym, w ocenie NSA, organ nie podważył skutecznie przyjęcia przez Sąd I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy egzekucja 24.000 zł może pociągać za sobą dla skarżącej skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko i argumentację WSA w [...].
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.