Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 listopada 2017 r. wstrzymał, na wniosek P. Sp. z o.o. w W., wykonanie decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.
W złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz ze skargą na powyższą decyzję wniosku, P. Sp. z o.o. w W. wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje konieczność natychmiastowego zaprzestania prowadzonej działalności. Podała, że dolegliwością związaną z koniecznością wykonania decyzji jest koszt utylizacji pełnowartościowych produktów leczniczych o łącznej wartości 463 tysięcy złotych. Spółka zwróciła również uwagę na konieczność zwolnienia wszystkich pracowników i związane z tym koszty, a także na wypowiedzenie umowy najmu i bezpowrotną utratę lokalu, w którym prowadziła działalność. Dodała, że z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności poniesie straty z tytułu utraty wyposażenia dedykowanego do lokalu, którego nie da się adaptować w innej lokalizacji.
Uwzględniając wniosek Sąd I instancji stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla strony faktyczną niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym konieczność zwolnienia zatrudnionych pracowników, utratę korzyści majątkowych związanych ze sprzedażą leków i w efekcie zachwianie płynności finansowej. Ponadto skutkowałoby odpływem przedsiębiorców prowadzących apteki do innych hurtowni, co może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Główny Inspektor Farmaceutyczny. Wskazał na niską wartość dowodową załączonych przez wnioskującą dokumentów, mających obrazować ewentualne nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W sytuacji, w której sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Uprawdopodobnienie występowania w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa nie oznacza udowodnienia, jednakże strona zainteresowana powinna w sposób przekonujący, za pomocą zarówno argumentacji jak i załączonych dokumentów, wykazać prawdopodobne wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jakie zaistnieją w razie wykonania decyzji, o której wstrzymanie się ubiega.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył w sprawie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że charakter decyzji, załączone dokumenty oraz powołana w skardze argumentacja uzasadniały wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazać należy, że do wniosku Spółka załączyła wydruk w dokumencie Word zawierający tabelę obrazującą stan magazynu na dzień 21 lipca 2017 r. (wskazującą jedynie ogólną wartość produktów, niewymieniającą posiadanych na stanie leków, ich ilości, czy poszczególnych wartości), wypowiedzenie umowy najmu obiektu Biurowo - Magazynowego oraz wypowiedzenie umów o pracę z ośmioma pracownikami.
Biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej działalności strona zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 78 ust. 1 pkt 7 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2016 r. poz. 2142 ze zm.). W tej sytuacji istniała zatem możliwość dokładnego zobrazowania stanu posiadanych produktów farmaceutycznych. Załączoną tabelę - wskazującą jedynie na stan magazynu na dany dzień według zbiorczej wartości w cenie zakupu i cenie sprzedaży - trudno uznać za wystarczającą do dokonania oceny sytuacji majątkowej i dochodów Spółki.
Przedłożone wypowiedzenie umowy najmu nie zawiera żadnych szczegółowych danych, nie wiadomo również kiedy i czy w ogóle zostało ono złożone wynajmującemu. Nie widnieje na nim jaka umowa została wypowiedziana ani termin wypowiedzenia (użyto zwrotu "z zachowaniem umownego terminu wypowiedzenia"). Ponieważ strona nie załączyła do wniosku umowy najmu, nie da się określić przez jaki czas będzie zmuszona ponosić koszty najmu obiektu, z którego nie będzie korzystać oraz jaki jest to koszt.
Załączone do wniosku Wypowiedzenia umowy o pracę (8 sztuk) nie zostały podpisane przez pracowników, których dotyczą. Nie widnieje na nich adnotacja, że zostały im doręczone. Z dokumentów nie wynika także, czy pracownicy, których wypowiedzenia dotyczą, faktycznie świadczyli pracę w hurtowni farmaceutycznej, której decyzja dotyczy. Jak wynika z akt, o czym pisze również skarżąca, oprócz hurtowni farmaceutycznej Spółka prowadzi bowiem także prywatną przychodnię lekarską.
W świetle powyższych argumentów uznać należy ocenę o spełnieniu przez wnioskującą przesłanek z art. 61 § 3 ppsa za przedwczesną.
Z tych względów, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.