Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1622/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, zawiesił postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na zagadnienie prawne związane z przestrzeganiem przez Rzeczpospolitą Polską prawa unijnego w zakresie zobowiązań ciążących na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy nr 96/53/WE w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy. Sąd I instancji wskazał na skargę Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sprawa C-127/17), domagającej się stwierdzenia, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń na korzystanie z niektórych dróg publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i 7 dyrektywy nr 96/53 w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Według Komisji Europejskiej polskie ograniczenia prawne dyskryminują przewoźników w stosunku do podmiotów wykonujących przewóz towarów w innych krajach Unii Europejskiej, gdyż Rzeczpospolita Polska powinna od 1 stycznia 2011 r. bezwzględnie przestrzegać przepisów dyrektywy nr 96/53/WE w ramach całej sieci dróg.
W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy będzie zależeć od wyniku postępowania przed TSUE w sprawie C-127/17.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ, zaskarżając je w całości, zarzucając mu naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1622/18 zależy od rozstrzygnięcia innego toczącego się postępowania, tj. postępowania przed TSUE. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż te wskazane w zażaleniu.
Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomo, że wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. TSUE, po rozpoznaniu sprawy o sygnaturze akt C-127/17 ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej o stwierdzenie – na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w punkcie pierwszym sentencji wyroku orzekł, że: "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53.", natomiast w punkcie drugim sentencji wyroku TSUE orzekł o obciążeniu Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.
W związku z powyższym na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.