Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 209/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi W. K. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 stycznia 2024 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga dotyczy stanowiska wierzyciela w związku z zarzutami zgłoszonymi przez zobowiązanego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie podlega wykonaniu, nie ma bowiem przymiotu wykonalności, dlatego nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, pomimo zaistnienia ewidentnych przesłanek do przychylenia się do wniosku strony o wstrzymanie wykonania aktu.
Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla zdrowia dziecka – S. K. III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że mimo błędnego wskazania przez skarżącego w treści zażalenia z dnia 29 maja 2024 r. daty oraz sygnatury zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał na podstawie akt sprawy, w szczególności prawidłowo oznaczanej sygnatury sprawy wskazanej w główce zażalenia, zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2024 r., zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego odpisu postanowienia z dnia 7 maja 2024 r. oraz daty nadania zażalenia z dnia 29 maja 2024 r., że skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 209/24.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika zatem, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty, a to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Strona wnosząca o wtrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zobligowana uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody.
Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo rozstrzygnięcia, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. dotyczące zawieszenia czy umorzenia postępowania.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu. Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem przedmiotem skargi do sądu jest akt – postanowienie organu dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, ani nie kreuje praw, a jedynie zajmuje stanowisko o oddaleniu zarzutów zgłoszonych przez stronę, tj. skarżącego, w postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest możliwe i nie podlega wykonaniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.