Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt III SA/Po 279/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Po 279/05 odrzucającego skargę R. K. na pismo Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 30 października 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ustaleń zawartych w protokołach kontroli z dnia 12 września 2001 r., 4 października 2001 r., 13 listopada 2001 r., dotyczącej przestrzegania ustawy o badaniach i certyfikacji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącego (radca prawny) załączył do skargi kasacyjnej znaki opłaty sądowej w kwocie 100 zł, zaś zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a. – opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sąd stwierdził, że w tej sytuacji należało uznać, że wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony, a skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 i art. 221 p.p.s.a.
R. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:
Przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 231 p.p.s.a., § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. - w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193) – dalej: Rozporządzenie - przez błędne zastosowanie wynikające z przyjęcia, że wpis od skargi kasacyjnej z dnia 15 lipca 2005 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Po 279/05 jest wpisem stałym, a nie stosunkowym;
- 2. art. 220 § 1 zd. 2 p.p.s.a. przez niezastosowanie go i zaniechanie wezwania strony do uiszczania wpisu stosunkowego;
- 3. art. 220 § 3 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo braku wcześniejszego wezwania do uiszczenia wpisu stosunkowego;
- 4. art. 221 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo, iż wpis od tej skargi w niniejszym postępowaniu jest wpisem stosunkowym;
- 5. art. 219 § 2 p.p.s.a. przez błędną wykładnię i zastosowanie wynikające z przyjęcia, iż naklejanie na pismo znaków opłaty sądowej nie spełnia warunku uiszczenia opłaty zgodnie z tym przepisem.
Rozwijając wymienione w zażaleniu zarzuty skarżący stwierdził, że jego zdaniem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, za niezasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, według którego w sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały. Dodatkowo skarżący wskazał, że Sąd I instancji powinien wezwać go do uiszczenia wpisu i dopiero po bezskutecznym upływie terminu odrzucić skargę kasacyjną.
Skarżący wniósł także o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu RP pytania prawnego co do zgodności art. 219 § 2 p.p.s.a. z:
- 1. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;
- 2. art. 77 ust.2 Konstytucji RP;
- 3. art. 78 Konstytucji RP;
- 4. art. 176 ust. 1 Konstytucji RP.
Argumentację dotyczącą przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu RP skarżący zawarł w szczegółowym uzasadnieniu zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 219 § 2 p.p.s.a. z wymienionymi w zażaleniu przepisami Konstytucji RP. Skarżący słusznie uznał, że kwestia zgodności przepisów ustawy procesowej z Konstytucją RP nie może być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Należy stwierdzić, że kwestia zgodności art. 219 § 2 p.p.s.a. z wymienionymi przez skarżącego przepisami ustawy zasadniczej nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 124 § 1 pkt 5 dotycząca obligatoryjnego zawieszenia postępowania w przypadku przedstawienia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu RP.
Zawarte w zażaleniu zarzuty skarżącego odnoszą się głównie do ustalenia przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie od skargi kasacyjnej powinien zostać uiszczony wpis stały. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia Sądu I instancji dotyczące wpisu nie budzą wątpliwości. Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 19 grudnia 2002 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania czy skarga dotyczy odmowy usunięcia naruszenia prawa przez organ, czy rozstrzygnięcia nakładającego na skarżącego obowiązek odprowadzenia do budżetu kwoty 69.106,45 zł. Skarżący wykonując wezwanie Sądu w piśmie z dnia 6 grudnia 2002 r. podał, że skarga dotyczy rozstrzygnięcia organu administracji odmawiającego skarżącemu usunięcia naruszeń prawa w sprawach kontrolnych. A zatem należało uznać, że przedmiotem sprawy nie są należności pieniężne, a co za tym idzie wpis od skargi jest wpisem stałym. W związku z powyższym wpis od skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie także jest wpisem stałym i wynosi 100 zł zgodnie z art. 231 zd. 2 p.p.s.a. i § 3 Rozporządzenia.
Przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog sposobów uiszczania opłaty sądowej. Z jego treści wynika, że sposób uiszczenia opłaty sądowej jest elementem obowiązku, o którym mowa w § 1. Nie można uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty nie uiszczono gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Opłata uiszczona przez pełnomocnika Skarżącego znakami opłaty sądowej nie spełniła zatem warunków określonych przez ustawodawcę w art. 219 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 87/04).
W uzasadnieniu zażalenia skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Należy jednak zwrócić uwagę, iż zgodnie z treścią art. 221 p.p.s.a. w przypadku, gdy pisma podlegające opłacie stałej wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego nie są należycie opłacone, pozostawia się je bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona przez radcę prawnego, a zatem znajduje tu zastosowanie art. 221 p.p.s.a.
W związku z powyższym Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
j.p.