Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił w całości decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r. i wymierzył spółce I.-C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (nazywanej dalej "skarżącą", "spółką") karę pieniężną w wysokości 51.084,00 złotych.
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w uzasadnieniu której zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podając, że wykonanie jej odbije się istotnie na bieżącej płynności finansowej spółki. Podkreśliła, że prowadząc działalność gospodarczą w zakresie rynku samochodowego (przeważający zakres działalności gospodarczej to świadczenie usług dealerskich) odczuwa negatywne konsekwencje w sprzedaży nowych samochodów osobowych w Polsce. Zainwestowała znaczne środki finansowe w budowę inwestycji w Ś., którą zmuszona była częściowo rozebrać.
W konsekwencji jakiekolwiek dalsze obciążenia finansowe nakładane na nią mogą skutkować całkowitą jej niewypłacalnością. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd pozwoliłoby spółce zabezpieczyć niezbędne środki finansowe na pokrycie nałożonej kary w sytuacji, gdyby kwestionowana decyzja nie została wyeliminowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając wniosek uznał, że przedstawione przez stronę stanowisko nie zostało uprawdopodobnione poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji może skutkować niewypłacalnością spółki. Zdaniem Sądu I instancji spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność (na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony w przesłanym na żądanie Sądu Krajowym Rejestrze Sądowym) powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat (utrata bieżącej płynności finansowej), które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji.
Natomiast w tej sprawie spółka nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Spółka, która nie dopełniła takiego obowiązku, nie wykazała, jakie określone konsekwencje (przede wszystkim finansowe), poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I.-C. II Sp. z o.o. w Z. zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj.:
- 1. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) poprzez przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2013 r., a w konsekwencji oddalenie jej wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji, w sytuacji gdy przedstawione przez nią uzasadnienie wniosku wystarczało do uprawdopodobnienia ziszczenia się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanym przepisie,
- 2. art. 61 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że dla uprawdopodobnienia spełnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie ich przedłożonymi przez skarżącą dokumentami wskazującymi na jej aktualną sytuację majątkową i finansową, co w ocenie skarżącej stanowi udowodnienie, a nie uprawdopodobnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanym przepisie,
- 3. art. 61 § 3 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, jakie określone konsekwencje finansowe poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem, w sytuacji gdy z uzasadnienia wniosku skarżącej jednoznacznie wskazano, jakie konsekwencji finansowe jej grożą.
W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podkreśliła, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, podała ona w skardze argumenty przemawiające za zastosowaniem tego tymczasowego środka ochrony. Nałożenie na nią tak dużej kary pieniężnej odbije się istotnie na bieżącej płynności finansowej spółki, która zainwestowała znaczące środki finansowe w budowę inwestycji, którą następnie zmuszona została częściowo rozebrać. W konsekwencji zaś, jakiekolwiek dalsze obciążenia finansowe nakładane na skarżącą mogą skutkować całkowitą jej niewypłacalnością i z tego względu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia samej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pozwoli jej zabezpieczyć niezbędne środki finansowe na pokrycie ewentualnie nałożonej kary, gdyby w wyniku rozpoznania skargi decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Okoliczności te, a zwłaszcza fakt inwestycji w budowę salonu w Ś., a następnie konieczności przeprowadzenia prac rozbiórkowych, zostały wystarczająco wykazane znajdującymi się w aktach postępowania dokumentami urzędowymi sporządzonymi przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. oraz Starostę R. Przedkładanie dalszych dowodów na powyższe okoliczności skarżąca uznała więc za bezprzedmiotowe.
Ponadto, jej zdaniem, dowodzenie okoliczności uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie jest w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. konieczne. Nie byłoby też z resztą możliwe, jako że wymagałoby stwierdzenia, w sposób nie pozostawiający miejsca na żadne wątpliwości, że wykonanie określonej decyzji wywoła konkretne skutki ekonomiczne. To zaś nie jest możliwe i żadnym dokumentem skarżąca nie byłaby w stanie wykazać takiego wpływu skarżonej decyzji na jej sytuację finansowo - majątkową. Przy czym omawiany przepis wyraźnie wskazuje, że ochrona tymczasowa może zostać udzielona, nie tyle z uwagi na wykazanie przesłanek przez stronę, co na faktyczne ich zaistnienie. Oznacza to, że sąd oceniający wniosek winien zbadać rzeczywisty kontekst sprawy, a nie tylko informacje przedstawione przez wnioskodawcę".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W orzecznictwie podkreśla się, że Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (tak: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazać należy, że złożony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej ustawowych przesłanek. Skarżąca wnosząc w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniła wskazanych przez siebie okoliczności, które miały uzasadniać twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd I instancji trafnie stwierdził, że skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, na podstawie których byłoby możliwe określenie skutków wykonania decyzji. Jak słusznie zauważył, skarżąca prowadzi szeroko zakrojoną działalność, co wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, powinna była więc przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazanych możliwych strat (utrata bieżącej płynności finansowej), które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów wskazujących na jej sytuację finansową, natomiast wskazane przez skarżącą w zażaleniu pisma organów uniemożliwiają sądowi dokonanie oceny tej sytuacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji odbije się istotnie na bieżącej płynności finansowej spółki powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi bądź wyliczeniami.
Skarżąca, prowadząc tak szeroko zakrojoną działalność gospodarczą powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. Skoro skarżąca takich dokumentów lub wyliczeń nie przedstawiła, to nie była możliwa ocena wskazanych przez nią okoliczności w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.