Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 410/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi T.P.D. Oddział Okręgowy w J. na uchwałę Rady Powiatu L. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek niepublicznych oraz szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
T.P.D. Oddział Okręgowy w J. wniosło do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P. skargę na uchwałę Rady Powiatu L. i w dniu 2 kwietnia 2014 r. uiściło wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Zarządzeniem z dnia 12 maja 2014 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone w dniu 19 maja 2014 r.
W dniu 21 maja 2014 r. strona uiściła kolejną kwotę 100 zł, tytułem wpisu od skargi.
W związku z tym, że strona skarżąca nie uiściła pełnej kwoty wpisu uzupełniającego od skargi w wyznaczonym terminie, Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. odrzucił skargę i zwrócił stronie 200 zł uiszczonego wpisu od skargi.
Powyższe postanowienie strona skarżąca odebrała w dniu 23 czerwca 2014 r.
W piśmie z dnia 24 czerwca 2014 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że była przekonana, że kwota wpisu wynosi 200 zł i taką kwotę uiściła, nie była świadoma, że należało wnieść opłatę w łącznej kwocie 300 zł. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona uiściła brakującą część wpisu w wysokości 100 zł.
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd wskazał, że strona skarżąca nie wykazała, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Sąd zaznaczył, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest, jak wskazał Sąd, uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej.
W ocenie Sądu, jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Sąd podkreślił jednak, że do takich niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód, niezależnych od strony, nie można było zaliczyć błędu wynikającego z niewłaściwego przyjęcia, że od wskazanej w wezwaniu kwoty należy odjąć kwotę już uiszczoną. Sąd zaznaczył, że z treści zarządzenia z dnia 12 maja 2014 r. wyraźnie wynikało, że strona skarżąca została wezwana do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. W związku z powyższym Sąd wskazał, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie mogła stanowić podstawy do przywrócenia terminu i z tego względu nie można było zdaniem Sądu uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej.
Zażaleniem z dnia 18 lipca 2014 r. strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. W uzasadnieniu strona wskazała, że pracownik jej księgowości był przekonany, podobnie jak Zarząd, że kwota opłaty sądowej wynosi 200 zł. Strona wskazała, że w wezwaniu Sąd nie pouczył jej o wysokości pełnego wpisu od skargi. Jak wskazała strona o takiej kwocie Sąd wspomniał dopiero w uzasadnieniu do postanowienia o odrzuceniu skargi. Strona zaznaczyła, że nie jest prawdą, iż świadomie nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Strona wskazała również, że nie może zgodzić się z oceną, że świadomie działała na własną niekorzyść, gdyż niezwłocznie uzupełniła wskazane przez Sąd braki formalne. Zdaniem strony, gdyby w wezwaniu do uzupełnienia wpisu strona uzyskała pouczenie, że wysokość wpisu od skargi wynosi 300 zł, z całą pewnością taka kwota zostałaby przez stronę uiszczona. Strona przyznała, że z jej strony interpretacja wezwania była błędna, jednak było to nieświadome zaniechanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, zaś zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przy ocenie wniosku Sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., V S.A. 793/02).
W warunkach niniejszej sprawy nie można mówić, że strona składająca wniosek o przywrócenie terminu, uprawdopodobniła brak zawinienia w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi. Fakty podane we wniosku, w żadnym wypadku, nie mogą świadczyć o braku winy strony, gdyż nie są to okoliczności, którym można przypisać charakter przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za taką okoliczność nie można uznać uiszczenia wpisu uzupełniającego w niepełnej wysokości.
Treść zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego została bowiem sformułowana w sposób zrozumiały, z podaniem kwoty, o którą wpis ma zostać uzupełniony i podaniem podstawy prawnej, z której wynikała pełna wysokość wpisu w niniejszej sprawie (300 zł). Nawet w sytuacji, gdy mimo podania kwoty, o której uzupełnienie wzywano (200 zł), interpretacja treści zarządzenia nastręczała stronie trudności, strona mogła sprawdzić wartość pełnego wpisu wynikającą z treści wskazanego w zarządzeniu przepisu.
W związku z powyższym, strona nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i że dochowała wszelkich starań w celu zabezpieczenia swoich interesów prawnych. Tym samym w niniejszej sprawie nie zostało wykazane zaistnienie przesłanki ustanowionej w art. 86 § 1 p.p.s.a., a warunkującej przywrócenie uchybionego terminu, a postanowienie Sądu I instancji odpowiadało prawu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.