Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. zawartym w skardze na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych T.– S. Sp. z o.o. z siedzibą w B. D. (dalej: skarżąca) zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odmówił skarżącej wstrzymania wnioskowanej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że na podstawienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest podstaw do wstrzymania zaskarżonego aktu. Złożony wniosek nie zawiera bowiem żadnego uzasadnienia skarżącej spółki. Skarżąca, nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania zaskarżonej decyzji.
T. – S. Sp. z o.o. na powyższe orzeczenie wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, iż to ciężar dowodu spoczywa na skarżącym niezależnie od okoliczności sprawy oraz poprzez niedokonanie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zażaleniem skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że WSA nie wziął pod uwagę okoliczności sprawy, oraz faktu, że na skutek odwołania złożonego przez spółkę, Prezes ARiMR wydał decyzję na niekorzyść spółki, a uchylenie decyzji może spowodować nałożenie na skarżącą karę w wysokości ponad [...] zł, jeszcze przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi skarżącej. Obowiązek uiszczenia wskazanej kwoty doprowadzi do upadku spółki oraz utratę pracy dla osób zatrudnionych i współpracujących ze skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż obowiązkiem strony jest wskazanie przesłanek uprawdopodabniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu albo czynności nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Tak więc powyższe oznacza, że ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.
W ocenie NSA należy podzielić pogląd prezentowany w doktrynie, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).
Skoro na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, to uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić się należy z oceną Sądu I instancji, że w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie przedstawiła ani nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.
Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia, bowiem podniesiona w nim argumentacja nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że stanowisko Sądu I instancji jest wadliwe. Podkreślić należy, że skarżąca przede wszystkim, posługując się wyłącznie pojęciami ogólnymi, nie wskazała w treści wniosku jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie przedstawiła żadnych dowodów czy okoliczności faktycznych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, uprawdopodobniających wystąpienie po jej stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku strony o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga wniosek strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i oddalił je na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.