Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r. o sygn. akt II SA/Ke 509/15 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej jako Dyrektor) z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w pkt I orzekł o zawieszeniu postępowania sądowego, a w pkt II o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji uznał, że skarżąca uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji, którą Dyrektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości 24 000 zł, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd wskazał, że jakkolwiek nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia się niewątpliwie odwracalne, to konsekwencji zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w niniejszej sprawie jest znaczna.
Sąd podkreślił jednocześnie, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, które nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia określonych faktów. Z tych powodów WSA na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. uwzględnił wniosek D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) Dyrektor wyjaśnił, że ochrona tymczasowa, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżąca w dniu 15 czerwca 2015 r. w trybie egzekucji administracyjnej uiściła poborcy podatkowemu 24 000 zł tytułem kary pieniężnej wymierzonej zaskarżoną decyzją. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie powinno być uchylone w punkcie drugim.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W ocenie NSA skoro D. K. wykonała zaskarżoną decyzję i w dniu 15 czerwca 2015 r. uiściła na rzecz organu kwotę 24 000 zł tytułem nałożonej decyzją kary pieniężnej, a Sąd I instancji uwzględnił wniosek o wstrzymanie jej wykonania w dniu 23 lipca 2015 r., to naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wstrzymał wykonanie aktu, który został już wcześniej wykonany przez stronę. W dniu rozstrzygania wniosku przez Sąd brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji NSA, uwzględniając zasady ekonomii procesowej, uchylił punkt II kontrolowanego postanowienia Sądu I instancji i równocześnie oddalił wniosek D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako niezasadny z omówionych wyżej powodów.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu postanowienia w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinien choćby syntetycznie przedstawić argumentację podniesioną we wniosku przez stronę, a nie – jak wadliwie uczynił Sąd w niniejszej sprawie – od razu przejść do merytorycznej oceny wniosku.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 i art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.