Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2321/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 2.217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 wyroku).
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej postanowienia o kosztach postępowania, ani nie wyjaśnił powodów rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Skarżąca spółka złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2. wskazanego wyżej wyroku, w części oddalającej żądanie skarżącej przyznania kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw ponad kwotę 2.217 zł, tj. w kwocie 925,96 zł. Autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. z siedzibą w Z. kwoty 3.142,96 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania wywołanych zażaleniem według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") poprzez błędne przyjęcie, iż koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw skarżącej w sprawie zamykają się kwotą 2.217 zł, gdy tymczasem Sąd pierwszej instancji powinien przyznać skarżącej od organu kwotę nie mniejszą niż 3.142,96 zł.
W uzasadnieniu autor zażalenia wskazał, że na ww. kwotę składa się co najmniej: uiszczony wpis od skargi 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 2.400 zł oraz koszty podróży pełnomocnika na rozprawę w kwocie 325,96 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej.
Przedmiotowe zażalenie zostało wniesione na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. Odpisy wyroku wraz z uzasadnieniem zostały doręczone pełnomocnikom stron w dniach 28 kwietnia 2017 r. (zpo k. 54 i k.
55) i do dnia rozpoznania zażalenia od wyroku nie wpłynęła skarga kasacyjna. Wobec tego należy uznać, że wypełniona została hipoteza art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., więc zażalenie może zostać obecnie rozpoznane.
Zażalenie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Celem tego unormowania jest zobligowanie sądu do takiego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, aby strona mogła poznać motywy jakimi kierował się WSA, a także aby możliwa była ewentualna późniejsza kontrola instancyjna tegoż rozstrzygnięcia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. w zakresie zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie wskazał podstawy rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, jak również nie wskazał powodów zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów w wysokości wskazanej w punkcie 2. wyroku.
Z uzasadnienia wspomnianego wyroku wynika, że sprawa dotyczyła nałożenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, wobec czego kwota ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowiącą punkt odniesienia m.in. przy wyliczaniu wpisu sądowego, ale i stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej. Skarga w tej sprawie została złożona w dniu 4 października 2016 r., a więc przy wyliczaniu wynagrodzenia radcy prawnego będącego pełnomocnikiem skarżącej spółki zastosowanie powinno co do zasady znaleźć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).
Mając na uwadze treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia należy przyjąć, że stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w tej sprawie przed Sądem pierwszej instancji wynosi 2.400 zł. Już sama ta kwota jest wyższa niż wysokość kosztów postępowania zasądzonych na rzecz strony skarżącej w niniejszej sprawie (2.217 zł). Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił zasądzenia kwoty w takiej wysokości, w tym szczególności czy stosował w sprawie art. 206 p.p.s.a.
Wskazane wyżej mankamenty uzasadnienia sprawiają, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania nie poddaje się kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i z tego względu musi zostać uchylone. Rozpoznając sprawę ponownie w tym zakresie, Sąd pierwszej instancji uwzględni wskazane wyżej uwagi NSA i uzasadni w sposób prawidłowy powody rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2. wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.