Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 lutego 2016r., sygn. akt V SA/Wa 4269/15 odmówił G.K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W, G.K. (dalej: skarżący, strona) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zgromadzony przez niego majątek nie wystarczy na pokrycie wymierzonej kary pieniężnej w wysokości 72.000,00 zł, a powyższa kwota jest zbyt wysoka, aby mógł ją uregulować. Ponadto skarżący podniósł, że obecnie ma złą sytuację finansową bowiem jego działalność nie przynosi zysku. Również podkreślił, że na ma utrzymaniu rodzinę, a ewentualna egzekucja wyrządzi skutki nie do odwrócenia. Dodatkowo podkreślił, że jak wynika z orzecznictwa istnieje stosunkowo duże prawdopodobieństwo, iż zaskarżona decyzja zostanie uchylona, co tym bardziej przemawia za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Przy piśmie z dnia 10 lutego 2016 r. Skarżący nadesłał dodatkowe dokumenty mające potwierdzić jego aktualną sytuację finansową, tj. zaświadczenie z ZUS oraz PIT-36L za 2015 rok. Wskazał również, iż ma na utrzymaniu dwoje dzieci, na które przeznacza miesięcznie średnio 3.000,00 zł. Tym samym sytuacja rodzinno-finansowa uniemożliwia Skarżącemu wykonanie zaskarżonej decyzji bez uszczerbku dla jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto zdaniem Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie Skarżący, poza wskazaniem na trudną sytuację finansową, nie uprawdopodobnił jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej kary pieniężnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie G.K. wniósł o jego zmianę poprzez wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niesłuszne nie zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 72 000 zł.
Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił jaką szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że WSA w W. słusznie uznał, iż badanie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej nie sprowadza się tylko do oceny kondycji finansowej wnioskującej strony.
Przede wszystkim we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej należy uprawdopodobnić jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować egzekwowanie od skarżącego kary pieniężnej. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie zostały wykazane.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zapłata zobowiązań z tytułu należnej kwoty nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro dotyczy świadczenia pieniężnego, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 205/11).
Należy podkreślić również, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1132/11).
W związku z powyższym skoro skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. słusznie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie