Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 1736/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.., działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odmówił A. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. (nr [...]), w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w skardze do WSA skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonanej zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zapłacenie niezależnie orzeczonej kary pieniężnej narazi go na znaczną szkodę majątkową. Ponadto powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 dodał, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z obowiązującym prawem unijnym, zaś sama skarga jest na tej podstawie zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że wniosek ten nie spełnia wymogów jego uzasadnienia tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku skarżącego sprowadza się jedynie do stwierdzenia, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają: niebezpieczeństwo narażenia skarżącego na znaczną szkodę majątkową oraz duże prawdopodobieństwo, że skarga jest zasadna.
Sąd I instancji wyjaśnił, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu tejże decyzji z naruszeniem przepisów prawa i wynikającej z tego zasadności skargi. Powołując się natomiast na wynikające z zaskarżonej decyzji zobowiązanie do zapłacenia kary pieniężnej, skarżący powinien wykazać, że wyegzekwowanie nałożonej kary na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tej kary lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzja o jej nałożeniu była wadliwa.
Zażalenie na wskazane postanowienie Sądu pierwszej instancji złożył A. G.. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie tego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona wnosząca zażalenie zarzuciła orzeczeniu Sądu I instancji naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających takie wstrzymanie, tj. że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienia.
W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Skarżący w złożonym zażaleniu w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności odnoszących się do ewentualnych negatywnych konsekwencji, które mogą nastąpić jeśli zaskarżona decyzja wobec niego zostanie wykonana. Wskazać również należy, że skarżący nie wykazał również jakichkolwiek okoliczności potwierdzających zaistnienie trudnej sytuacji finansowej na ewentualnie podjętych działań w wskutek decyzji zaskarżonej.
Podkreślić wobec tego należy, że żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów nie może doprowadzić do uwzględniania wniosku. W uzasadnieniu wniosku nie zostało przez skarżącego wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący starając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien chociażby uprawdopodobnić wystąpienie negatywnych konsekwencji, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia.
Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony.
W niniejszej sprawie decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 24 000 zł na urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W rozpoznawanym wniosku wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, aby zaskarżona decyzja mogła doprowadzić np. do negatywnych dla niego konsekwencji, ani też nie wykazał realnych wymiernych skutków takiej decyzji mogących doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący wykazuje jedynie łączną wysokość nałożonych na niego kar pieniężnych, jednakże sama wysokość kar nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w rozpoznawanym zażaleniu cały czas koncentruje się na przedstawieniu stanu faktycznego co w związku z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być powodem samym w sobie do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Jak zostało wskazane powyżej skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, winien precyzyjnie wykazać skutki braku wstrzymania decyzji, tak aby Sąd rozpoznając wniosek skarżącego miał możliwość realnej oceny wniosku i konsekwencji dla skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia