Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt III So/Lu 5/17 odrzucił wniosek A. Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił, że 10 grudnia 2016 r. A. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 listopada 2016 r. Następnie, pismem z 21 lutego 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, wskazując nadto, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzec może dopiero po przekazaniu skargi przez organ ponieważ do tego momentu kompetencje w tym zakresie leżą po jego stronie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ponieważ taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie było możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku, a co za tym idzie wniosek należało uznać za niedopuszczalny i podlegający odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił dodatkowo, że skarżąca nie została zupełnie pozbawiona możliwości ochrony prawnej, ponieważ w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero z chwilą odrzucenia, cofnięcia, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi w myśl art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.
Dz. U. z 2016 r., poz. 1907, ze zm.; dalej: u.t.d.), natomiast jeżeli skarżąca uważa, że organ zwlekał z przekazaniem skargi do sądu powinna rozważyć możliwość złożenia wniosku o ukaranie organu karą grzywny na podstawie art. 55 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 220 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku, a skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zażalenia podkreśliła, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji było błędne. W ocenie skarżącej z uwagi na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 listopada powinien być rozpatrzony przez Sąd pierwszej instancji. Skarżąca podkreśliła, że konsekwencje egzekucji mogą być trudne do odwrócenia ponieważ branża w której działa, wymaga stałych nakładów, a podjęte przez organ działania doprowadzić mogą do utraty płynności finansowej. Zdaniem skarżącej, w tym stanie sprawy zażalenie w pełni zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z treści cytowanego przepisu prawa wynika, że przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Skarżąca domagała się wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 listopada 2016 r., którą organ nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Stosownie do treści art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d. decyzja ostateczna, wydana na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe rozwiązanie rodzi następujące skutki: po pierwsze, organ nie może przystąpić do egzekucji kary pieniężnej nałożonej decyzją aż do czasu prawomocnego oddalenia skargi na tę decyzję, a po wtóre, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, sąd administracyjny winien rozstrzygnąć wniosek odmownie, bowiem decyzja nie podlega wykonaniu ex lege do czasu określonego cytowanym przepisem.
Podkreślenia wymaga, że na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na dzień rozstrzygania wniosku przez Sąd pierwszej instancji, decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 listopada 2016 r. nie podlegała wykonaniu na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 3 u.t.d., gdyż skarżąca wniosła na nią skargę do właściwego sądu administracyjnego, która wówczas nie została prawomocnie oddalona. Wobec tego, wydając postanowienie o odrzuceniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 listopada 2016 r., Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa. Faktu tego nie zmienia zdaniem, Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafna argumentacja zażalenia, w której skarżąca wyjaśnia, że konsekwencje egzekucji mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Jak bowiem wskazano, decyzja nie podlegała wykonaniu z mocy prawa, w konsekwencji czego Sąd pierwszej instancji nie mógł orzec o jej wstrzymaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że świetle regulacji prawnych wynikających z ustawy o transporcie drogowym, które stanowią lex specialis w stosunku do p.p.s.a., odnoszących się do zagadnienia ochrony tymczasowej, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznała złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji za niedopuszczalny i podlegający odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanym stanie sprawy nie można było w zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnić wniesionego zażalenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.