Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 537/15, odmówił P. Sp. z o.o. we W. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Z relacji Sądu I instancji wynika, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jak wynika z załączonego do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji rachunku zysków i strat oraz sprawozdania finansowego na dzień 31 grudnia 2014 r., spółka wypracowała zysk netto w wysokości 403 605,73 zł, a koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa wynosiły 43 322 384, 64 zł, przy czym składały się na nie: koszty operacyjne w postaci odpisów amortyzacyjnych w wysokości 245 122, 34 zł, zużycie materiałów i energii w wysokości 1 419 535, 65 zł, koszty związane z usługami obcymi w wysokości 33 706 049, 93 zł, oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia.
W ocenie Sądu, przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o utracie przez Spółkę płynności finansowej, a liczba wszczętych przez Spółkę procesów sądowych, jak i łączna kwota kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ Spółka nie uprawdopodobniła jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonych kar pieniężnych. Zdaniem Sądu, nie jest wiadome czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji Spółki, tym bardziej że skarżąca zamknęła 2014 rok dodatnim wynikiem finansowym i nie nadmieniła, by utraciła płynność finansową, a także wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą.
Ponadto strona skarżąca poza wspomnianą dokumentacją nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą – aktualną sytuację finansową np. wyciągów z rachunków bankowych.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości i składając równocześnie wniosek o jego zmianę w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. oraz art. 61 § 4 p.p.s.a. zmianę okoliczności, które uzasadniały odmowę udzielenia stronie ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, w której w momencie orzekania w przedmiocie niniejszego środka odwoławczego nastąpiło już przedłożenie do akt sprawy dokumentów wskazujących na sytuację finansową strony oraz na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków.
W załączniku do zażalenia Spółka dołączyła odpisy postanowień, którymi wszczęto postępowania o wymierzenie jej kar pieniężnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje zażalenie nie będąc związanym wskazanymi w nim podstawami. Art. 194 § 3 p.p.s.a. stanowi pełną regulację wymagań formalnych zażalenia. Skoro przepis ten nie przewiduje obowiązku wskazania podstaw zażalenia, to w postępowaniu zażaleniowym nie ma też zastosowania art. 174 p.p.s.a. i obowiązujące w postępowaniu inicjowanym skargą kasacyjną związanie sądu granicami środka odwoławczego, w tym wskazaną podstawą prawną.
Strona formułując pismo z dnia 11 sierpnia 2015 r. wskazała wyraźnie, że wnosi do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie WSA we W. z dnia 31 lipca 2015 r. Pismo wniesione zostało w trybie przewidzianym dla środka odwoławczego, wskazanym w pouczeniu doręczonym stronie wraz z odpisem powyższego postanowienia, z zachowaniem siedmiodniowego terminu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył zażalenie niezależnie od wskazanej w nim podstawy prawnej żądania tj. art. 61 § 4 p.p.s.a., który pozwala na zmianę lub uchylenie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w razie zmiany okoliczności, poza trybem odwoławczym - w wyniku wniosku strony. Naczelny sad Administracyjny jedynie na marginesie zauważa, że złożony przez skarżąca spółkę wraz z zażaleniem wniosek o zmianę w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia z dnia 31 lipca 2015 r., będzie podlegał rozpoznaniu przez WSA we W. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Spółka mimo ciążącego na niej obowiązku, na etapie wydawania postanowienia przez Sąd I instancji nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Jak ustalił Sąd pierwszej instancji, skarżąca do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji załączyła rachunek zysków i strat za okres 29 sierpnia 2013 r. – 31 grudnia 2014 r., z którego wynika, że uzyskała zysk netto w wysokości 403 605,73 zł, a koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa wynosiły 43 322 384, 64 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgadza się z Sądem I instancji, że ze względu na powyższą sytuację finansową - zapłata powyższych kar pieniężnych - nie spowoduje utraty płynności finansowej spółki i tym samym nie doprowadzi do jej upadłości. Niewątpliwie każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia określonej kwoty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach podmiotu którego dotyczy, jednakże sytuacja ta sama z siebie nie uzasadnia stosowania wyjątkowego rozwiązania, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej.
Trafności powyższej oceny nie zmienia argumentacja skarżącej w przedmiotowym zażaleniu, że jest ona stroną w kolejnych postępowaniach, gdzie szacowana łączna kara wynosi 5.124.000,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powyższe należności są "potencjalne", stąd nie mogą wpłynąć na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie nie mogło odnieść skutku, bowiem co należy podkreślić sąd kasacyjny bada zgodność z prawem działania sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, a jak to już zostało powiedziane, skarżąca nie poparła wniosku wystarczającymi dokumentami, które obrazowałyby jej sytuację finansową na dzień złożenia przedmiotowego wniosku.
Brak uprawdopodobnienia przez skarżącą wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi I instancji uwzględnienie wniosku. Nie można natomiast podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony przez Sąd pierwszej instancji, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami logiki oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przy takim poglądzie – dokonałby ponownej oceny wniosku o wstrzymanie, a nie sposobu jego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Tym samym przekreślonoby sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 183/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 62/12, z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 764/13).
Natomiast, co już wyżej wskazano, oddalenie określonej treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. Zmiana okoliczności musi zostać również uprawdopodobniona przez stronę.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.