Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2593/12, zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz r.pr. I. K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł, w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych. Jako podstawę orzeczenia o kosztach Sąd podał art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Radca prawy I. K. (dalej: wnioskodawca) zażaleniem zaskarżył wskazane postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwoty 2400 zł + VAT, oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucił naruszenie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej: rozporządzenie) poprzez zasądzenie na jego rzecz kwoty 240 zamiast 2400 zł.
W uzasadnieniu postanowienia wnioskodawca wskazał, że przedmiotem sprawy była decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w wysokości 19606,13 zł. Przedmiotem zaskarżenia była zatem należność pieniężna, a przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w urzędu zastosowanie powinien mieć § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy rozporządzenia w § 14 ust. 2 pkt 1 określają stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, wprowadzając dwa kryteria ustalenia ich wysokości, a mianowicie kryterium wartości przedmiotu sporu i kryterium przedmiotowe. Kryterium wartości przedmiotu sporu odsyła do uregulowań zawartych w § 6 tego rozporządzenia. Natomiast według kryterium przedmiotowego podzielono sprawy, w których radca prawny dokonywał czynności na te, których przedmiotem jest decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego i na inne sprawy.
Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stanowi podstawę określenia stawki za czynności radcy prawnego wówczas, gdy przedmiotem zaskarżenia przed sądem administracyjnym I instancji była sprawa dotycząca należności pieniężnej.
Przedmiotem sprawy była skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych w wysokości 19606,13 zł. Przewodniczący Wydziału V zarządzeniem z dnia 22 listopada 2012 r. wezwał wnoszącego skargę J. P. do uiszczania wpisu sądowego od skargi w kwocie 589 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), który stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 10.000 zł do 50.000 zł – 3 % wartości zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. Zatem skoro wysokości wpisu sądowego zależała od wysokości należności pieniężnej to przyjąć należy, że stawki minimalne również są od niej zależne.
Zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 2.400 zł. Kwota ta winna być powiększona o 23 % podatek od towarów i usług.
Zaskarżone postanowienie uchylono z wymienionych powodów i na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 250 p.p.s.a. rozpoznano wniosek kierując się wskazanymi podstawami obliczania wynagrodzenia radcy prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia, bowiem zgodnie z art. 227 p.p.s.a. nie pobiera się opłat sądowych od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.