Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 września 2022 r., odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020r. sygn. akt VI SAB/Wa 67/20 w sprawie ze skargi R. P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że powołanym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. odrzucono skargę strony na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Pismem z dnia 15 lutego 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie.
Sąd I instancji stwierdził, że złożenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego w 2013 r. było niedopuszczalne, gdyż właściwym środkiem zaskarżenia, przewidzianym w ustawie, jest skarga kasacyjna.
R. P. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji domagając się jego uchylenia w całości, jako "oczywiście niezgodnego z prawem i stanem faktycznym".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem nie podważa prawidłowości objętego nim orzeczenia Sądu I instancji.
Jak wynika z analizy akt sprawy skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020 r., którym odrzucono jego skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania.
Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020 r. podstawą tego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.
Z powyższego wynika, że przyczyną i podstawą prawną odrzucenia skargi strony nie był żaden z przypadków stanowiących wyłączenie możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Innymi słowy, odrzuceniem skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości nie stanowił żaden z przypadków określonych w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 lub art. 220 § 3 p.p.s.a.
W takim stanie sprawy, gdy skarżący chcąc poddać kontroli postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020 r., wniósł na nie zażalenie, zasadnym było jego dorzucenie przez Sąd I instancji z powodu niedopuszczalności wniesienia takiego środka zaskarżenia.
Skarżący powinien bowiem wnieść skargę kasacyjną od powołanego postanowienia dnia 21 grudnia 2020 r., z zachowaniem wszelkich wymogów dotyczących tego środka zaskarżenia, w tym wymogu określonego w art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.