Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 27 października 2011 r., Przewodniczący V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał R. K. (dalej: skarżący) do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych od wniesionej skargi na informację Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
R. K. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc, iż jego sytuacja materialna nie pozwala na opłacenie wskazanej w wezwaniu kwoty wpisu, argumentując iż jest wysoka. Jednocześnie wskazał, iż poniósł już olbrzymie koszty gromadząc dokumenty administracyjne do Agencji Rynku Rolnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przewiduje generalną zasadę ponoszenia przez strony kosztów sądowych związanych z ich udziałem w sprawie – art. 199 p.p.s.a. Uszczegółowieniem tej zasady jest art. 214 § 1 powołanego aktu, nakładający obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, a więc między innymi opłaty sądowej, która zawiera wpis i opłatę kancelaryjną, na tego kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie.
Przepis art. 239 cytowanej ustawy zawiera katalog stron zwolnionych od obowiązku uiszczania kosztów sądowych i są to: strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej; dotyczących osób bezrobotnych; chorób zawodowych i związanych z nimi świadczeń, z zakresu pracy i stosunków służbowych a także z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz obowiązku obrony. Nie mają również obowiązku uiszczania kosztów prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka, kurator strony wyznaczony przez sąd dla danej sprawy oraz strona, której przyznano prawo pomocy.
Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy dowodzi, iż Skarżący nie należy do żadnej z wymienionych powyżej kategorii stron zwolnionych z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w tym nie jest on stroną której przyznano prawo pomocy. NSA zauważa, iż Sąd I instancji analizując treść zażalenia z 7 listopada 2011 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania czy należało traktować je jako zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczeniu wpisu sądowego czy jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z 26 listopada 2011 r. skarżący poinformował, iż zażaleniem z 7 listopada 2011 r. kwestionuje zarządzenie o wezwaniu do uiszczeniu wpisu sądowego.
NSA wskazuje, iż kwestionując prawidłowość zarządzenia skarżący powinien wskazać okoliczności potwierdzające, że jego wydanie było sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Tymczasem skarżący w treści zażalenia nie podniósł żadnych istotnych argumentów zmierzających do zakwestionowania kwoty wpisu objętego wezwaniem. W ocenie NSA zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału zostało sporządzone w sposób poprawny i odnosi się do prawidłowych przepisów prawa, będących podstawą do obliczenia wpisu stałego. Natomiast okoliczności wskazane przez skarżącego mogłaby by być podnoszone we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych lub ustanowienie adwokata, lecz pod warunkiem wskazania sytuacji majątkowej, rodzinnej i płatniczej. Wobec zaś faktu podniesienia tych okoliczności w rozpoznawanym zażaleniu nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Zażalenie ponadto nie kwestionuje prawidłowości zarządzenia oraz kwoty w nim wskazanej jaką zobowiązany jest uiścić Skarżący w związku z wniesioną przez siebie skargą.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.