Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił sformułowany w skardze wniosek S. P., wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji wskazał na uzasadnienie wniosku skarżącego, z którego wynikało, że w chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą będącą na granicy zaspokojenia wyłącznie swoich podstawowych potrzeb życiowych. Wysokość średnich miesięcznych dochodów skarżącego wynosi ok. 1800 zł, wraz z żoną wychowują 2,5 roczne dziecko. Żona skarżącego pracuje na niepełny etat i zarabia ok. 2.300 zł brutto. Wnioskodawca podał, że zaciągnął zobowiązanie kredytowe we frankach szwajcarskich na zakup domu, w którym mieszka wraz z rodziną. Kredyt ma być spłacany do 2027 r., a obecna suma zadłużenia wynosi 271.000 zł. Wysokość miesięcznej raty to ok. 2.000 zł, wobec czego skarżący na ten cel przeznacza całość uzyskanych środków pozostałych po dokonaniu opłat za podstawowe, bieżące utrzymanie (wyżywienie, opłaty stałe).
Ponadto zaznaczył, że w sytuacji braku możliwości spłaty kredytu, zostanie on wypowiedziany i natychmiast wymagalny, ponieważ skarżący nie będzie miał możliwości zapłaty raty bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny, a wówczas utrata domu zajmowanego przez rodzinę, byłaby niewątpliwie związana z trudnymi do odwrócenia skutkami, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Na poparcie zasadności argumentacji podniesionej we wniosku skarżący załączył zaświadczenie o kredycie z 17 lutego 2015r., zeznanie roczne PIT-36 za rok 2014 oraz zaświadczenie o dochodach jego żony.
Sąd I instancji uznał, mając na uwadze sytuację finansową skarżącego i jego rodziny, w jakiej obecnie się znajduje oraz wysokość kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji w kwocie 24 000 zł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny.
Dyrektor Izby Celnej w W. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i zwrot wpisu w wysokości 100 zł.
W ocenie organu, Sąd rozpatrując wniosek skarżącego nie zbadał jego sytuacji majątkowej. Nie wiadomo, bowiem jakim majątkiem skarżący dysponuje (np. papiery wartościowe, obligacje, środki pieniężne zgromadzone na rachunkach, nieruchomości) i czy posiada z tego tytułu dodatkowe źródła dochodu.
Podniósł również, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji równać się może z niemożnością wyegzekwowania ciążących na dłużniku zaległości podatkowych, a to oznacza zgodę na bezskuteczność egzekucji. Ponadto zdaniem organu WSA w W. nie uwzględnił interesu wierzyciela publicznoprawnego status fisi Skarbu Państwa.
Organ podkreślił też, że wstrzymanie wykonania skutkować będzie ewentualnym zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, co spowoduje realną możliwość działania dłużnika na szkodę wierzyciela. Organ zauważył również, że wymierzona kara jest następstwem powadzenia niezgodnej z przepisami działalności urządzania gier poza kasynem gry.
W odpowiedzi na zażalenie S. P. wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa adwokackiego, za postępowanie odwoławcze, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
W objętym zażaleniem postanowieniu Sąd I instancji uznał, że skarżący przedstawił okoliczności uprawdopodabniające wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Powodem takiego rozstrzygnięcia jest zła kondycja finansowa strony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela tą ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W.. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący podniesioną we wniosku argumentacją popartą dokumentami wskazującymi na aktualny stan finansowy jego i jego rodziny dał podstawę do stwierdzenia, że w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zapłata kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł przy dochodach skarżącego i jego małżonki odpowiednio 1.800 zł i 2.300 zł brutto wraz z miesięczną spłatą kredytu w wysokości 2.000 zł, spowoduje brak możliwości pokrycia rat kredytu, z czym mogłaby się wiązać ewentualna egzekucja z nieruchomości skarżącego.
Dlatego też wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zażalenia, iż "WSA w W. nie uwzględnił interesu Skarbu Państwa przy wstrzymaniu wykonania decyzji skarżącego" uznać należy to stanowisko za bezzasadne. Okoliczność ta nie mogła w ogóle być brana pod uwagę, bowiem przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a. odnoszą się do sytuacji skarżącego nie zaś innych podmiotów, w tym podmiotów Skarbu Państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył też, że argumentacja organu jakoby "instytucja wstrzymania aktu oznaczała zgodę na bezskuteczność egzekucji" jest pozbawiona wszelkich podstaw. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (postanowienie Naczelnego sadu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 925/10).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.