Uzasadnienie
Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odmówił K. M. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w wywiedzionej na opisaną decyzję skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonanie tej decyzji argumentując, że w związku ze znaczną wysokością nałożonej na niego kary w stosunku do dochodów ziściły się przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W ocenie Sąd I instancji takie ograniczenie uzasadnienia wniosku nie pozwalało na dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd wskazał, że zweryfikowanie tego czy wykonanie decyzji spowoduje daleko idące skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej strony, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędności, składnikach majątku i ponoszonych wydatkach. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia natomiast jego merytoryczną ocenę.
K. M. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że brak zastosowania tego artykułu może doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.
Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Mając na uwadze treść sformułowanego przez stronę w skardze żądania wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2016 r., oraz przywołane wymogi, jakie ciążą na wnioskodawcy domagającym się udzielenia mu ochrony tymczasowej, za zasadną uznać należy ocenę wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd I instancji. Istotnie, bowiem jego uzasadnienie ogranicza się wyłącznie do podniesienia, że interes skarżącego oraz znaczna wysokość nałożonej kary pieniężnej w stosunku do jego dochodów wypełniają przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona przy tym nie wskazała na wysokość dochodów, do których się odwołuje jak również nie wskazała, na czym miałby polegać jej "istotny interes" i w jaki konkretnie sposób miałby być on naruszony. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, wniosek nie został także poparty jakimikolwiek dokumentami mogącymi wskazywać na możliwości spełnienia się w stosunku do skarżącego jednej bądź obu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji.
Brak argumentacji obrazującej potencjalny wpływ wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. i wiążącej się z nią konieczności uiszczenia kary pieniężnej poprzez wskazanie na swoją aktualną sytuację majątkową, w tym przede wszystkim na wymienione przez Sąd okoliczności jak wysokość uzyskiwanych dochodów, posiadane oszczędności, składniki majątku i ponoszone wydatki, uniemożliwiały dokonanie obiektywnej oceny możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania w stosunku do niego trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.
Oceny tej nie zmienia również fakt przedłożenia przez skarżącego dopiero na etapie zażalenia zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu w 2015 roku (PIT-36). Wynikająca z tejże deklaracji informacja na temat uzyskanego dochodu za wskazany rok nie jest wystarczając wobec braku innych wymienionych danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, pozwalających na ocenę jego zdolności do uiszczenia nałożonej kary i ewentualnych możliwości wystąpienia w związku z tym negatywnych konsekwencji.
Wymienione braki wniosku jak również niedostatek materiału dowodowego zawartego dopiero w zażaleniu nie uzasadnia zamiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji również wobec podniesionego w uzasadnieniu zażalenia stanowiska co do możliwości wystąpienia całkowitej niewypłacalności w prowadzonym przez skarżącego przedsiębiorstwie lub nawet konieczności jej zamknięcia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 postanowił jak w sentencji.