Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 225/16 odmówił H. C.wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z 2 grudnia 2015 r. nr. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Sąd pierwszej instancji podał, że powodem odmowy uwzględnienia wniosku H. C. (dalej: "skarżący") był brak uzasadnienia tego wniosku. Mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) skarżący, zdaniem Sądu, nie wykazał aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować ryzyko znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i nie podał żadnych okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek danych dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie z urzędu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
H. C. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie podczas gdy w sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje bowiem niewywiązanie się skarżącego z aktualnie zaciągniętych zobowiązań, a tym samym konieczność poniesienia kar umownych czy też innych należności przewidzianych przepisami prawa, a związanych z nieprawidłowym wykonaniem tych zobowiązań.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z tym, że postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).
Podkreślenia wymaga, że taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżący występując o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału ARiMR w G. (uchylającej wcześniejszą decyzję i przyznającej płatność w mniejszej wysokości) nie uzasadnił wniosku, gdyż nie przytoczył żadnych okoliczności odnoszących się do jego aktualnej sytuacji finansowej, na podstawie których Sąd mógłby ocenić, czy istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków materialnych wskutek wykonania wspomnianej decyzji. Sąd pierwszej instancji nie dysponując żadnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej skarżącego nie mógł orzec zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku.
W związku z tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na etapie postępowania sądowego jest w interesie wyłącznie wnioskodawcy, to na nim spoczywa ciężar uprawdopodobnienia skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie może w tym przypadku wyręczać strony i samodzielnie poszukiwać dowodów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skarżący domagając się wstrzymania zaskarżonej decyzji na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego powinien był zatem uzasadnić wniosek i załączyć stosowne dokumenty finansowe, które pozwoliłyby ustalić zasadność przyznania mu ochrony tymczasowej. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bez jakiegokolwiek uzasadnienia tego żądania nie pozwoliło Sądowi pierwszej instancji ocenić, czy egzekucja zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego negatywne konsekwencje, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei, skarżący powołując się w zażaleniu na zobowiązania umowne, nie sprecyzował o jakie zobowiązania chodzi i w jakiej wysokości musiałby zapłacić kary umowne za ich niewykonanie, a także nie załączył kopi umowy, z której wspominane przez niego ciężary miałyby wynikać.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.