Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił R. P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Sąd I instancji podniósł, że sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym została już dwukrotnie prawomocnie rozstrzygnięta. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. II GZ 413/12, oddalono zażalenie strony na postanowienie z dnia 6 września 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z kolei postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. II GZ 14/15, oddalono zażalenie strony na postanowienie z dnia 6 listopada 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W związku z tym ponownie złożony wniosek należało rozpoznać w myśl art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), a więc ustalić, czy nastąpiła zmiana okoliczności umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy.
Sąd wskazał, że przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy w dotychczas przeprowadzonych postępowaniach wpadkowych był brak wykazania przez skarżącego jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności do ponoszenia kosztów postępowania. Oświadczenia składane wraz z wnioskami uniemożliwiały zidentyfikowanie źródła i wysokości dochodów skarżącego. Były one nie tylko niepełne i nierzetelne, ale świadczyły o ukrywaniu rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej, nie stanowiąc tym samym rzeczywistej podstawy dla oceny zdolności płatniczych wnioskodawcy.
Zdaniem Sądu I instancji wnioskodawca w dalszym ciągu nie ujawnia źródeł swoich dochodów. Konsekwentnie odmawiając ich wyjawienia uniemożliwia zbadanie, czy rzeczywiście uległy zmianie okoliczności i obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i niezbędne jest ustanowienie mu pełnomocnika z urzędu. Podobnie jak poprzednio wnioskodawca powołuje się enigmatycznie na swoją sytuację osobistą, chorobę, zadłużenie oraz brak jakichkolwiek środków finansowych i majątku.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie wskazuje na zmianę okoliczności przemawiających za przyznaniem prawa pomocy, a jednocześnie wniosek ten nie zawiera pełnej informacji umożliwiającej ocenę zdolności strony skarżącej do poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
II
Zażalenie wniósł skarżący zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w niniejszym postępowaniu została już dwukrotnie prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 27 stycznia 2015 r. wynika, że wówczas powodem odmowy przyznania prawa pomocy był brak wykazania przez skarżącego zaistnienia nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia Sądu I instancji z dnia 6 września 2012 r., utrzymanego w mocy postanowieniem NSA z dnia 29 listopada 2012 r.
Zdaniem NSA rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r., Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny sytuacji materialnej skarżącego w kontekście konieczności zastosowania art. 165 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał takiej zmiany okoliczności sprawy która uzasadniałaby korektę wcześniejszego rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dalszym ciągu nie ujawnił źródeł swoich dochodów, ani nie przedstawił dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.